Przejdź do treści Przejdź do stopki

Author page: Marek Koszur

05 stycznia

(fragmenty) - Tak się rozglądam, ale lustra nigdzie tu nie widzę? Okulary zsunąłem z nosa i rozejrzałem się wokół. Przesłyszałem się? - No tak, komu tutaj przydałoby się lustro… Głos dochodził… zewsząd. Był miły, prawie mezzo i wyraźnie zaniepokojony. - Proszę się nie rozglądać. Mnie pan nie zobaczy. Przynajmniej bez lustra. Wstałem, odruchowo wsunąłem rękę do kieszeni w nadziei, że…

Czytaj dalej

04 stycznia

(fragmenty)   - Widzi pan? Urwała się z obu stron. Z lekkim niedowierzaniem i wyraźnym bólem patrzył na sparciałą, skórzaną rączkę, obracając ją we wszystkie strony. - Nie wiem, gdzie i kiedy, po prostu – nie zaważyłem… Już chciałem zapytać, od czego jest ta rączka, dlaczego tak bardzo jest zakłopotany, ale nie byłem pewny czy on w ogóle mnie…

Czytaj dalej

03 stycznia

(fragment) - Proszę pana… - Uf… Ale mnie pan przestraszył… Co się stało… - Przepraszam, ale chyba panu przeszkodziłem? - A… A nie, nie… Nic takiego, nie zauważyłem pana, zamyśliłem się… Od dawna pan tu jest? Patrzyłem mu prosto w oczy, a on je chował, bardzo nieudolnie i jednak niezdecydowanie. Od razu widać – cynizm nie był jego najmocniejszą…

Czytaj dalej

02 stycznia

(fragmenty) Nie, nie zmęczyłem się. Ale przysiądę. Na chwilę… Czy czuję się zaskoczony moją obecną sytuacją? Każdy kimś być musi. Mnie przypadło, jak widać, zostać woźnym. Oczywiście, że chciałbym wiedzieć, dlaczego właśnie nim i dlaczego ja, z czyjego nadania lub polecenia, z jakim zadaniem, ale… decyzje zapadły i nic ich już nie zmieni. Pocieszam się, że objąłem tę…

Czytaj dalej

01 stycznia

(fragment) Gwiazda, ta spadająca, podobno… szumi. Stoję w korytarzu. Tyle go za mną, ile przede mną. Wysoki, dość szeroki, sklepienie strzeliste, bez kamiennych akantów i gzymsów, idealne dla przechadzających się tam aniołów. Po lewej i po prawej stronie szeregi zamkniętych drzwi. Widzę wysunięty spod ławeczki bucik, a tam - szalik przerzucony kabaretowo przez poręcz. W kącie -…

Czytaj dalej

Życia w życiu życia

(Dziś 30 września… Urodziny Matki…) Pierwsza osoba, liczba pojedyncza. Miałem, mam, zdobędę. Byłem, jestem, będę. Śniłem, śnię… nie obudzę się… Ile jest we mnie… żyć? Mówią – masz jedno życie… Ja, niestety, mam pecha. Mam ich… Już dawno straciłem rachubę – ile... A każde jest jak słowo z wyliczanki. Chciałem, chcę, będę chciał. Lubiłem, lubię, znienawidzę… Wybierz jedno z tych słów. Na przykład: chcę. Wypowiedz…

Czytaj dalej

Wypożyczalnia kanarków

10.10.2022 Wypożyczalnia kanarków Jakoś chłodno się zrobiło. Od tej ziemskiej szarzyzny niebo też się postrzępiło. Gdzieś wysoko, nad domem, gdzie opary z komina pewnie już nie docierają, puchnie rejwach dzikiego ptactwa. Ani ci on ładny, ani wart odnotowania. Co mi do ich przekomarzanek. Dokąd, którędy, jak wysoko, a może jeszcze nie teraz, kogo brakuje?… Przewodzą dzikie gęsi. Ich skrzeczliwy…

Czytaj dalej

Anioły na przepustce

Anioły na przepustce…

Padać przestało parę minut po szóstej. Wyszedłem na balkon. Pod płotem stał już zmierzch, w szeleszczącej pelerynie. Szukał kompana do spaceru. Pójdę, przyjacielu, ale dziś jakoś mi z tobą nie po drodze. Wezmę tylko kurtkę z kapturem. Tak na wszelki wypadek. Akurat zapaliły się lampy. Na mokrych deskach promenady swingowały refleksy świateł przeciskających się przez mokre, ociekające wodą…

Czytaj dalej

Szczecin, na przełomie lat 20. i 30. XX wieku; piertwsza po prawej - wieża nadajnika radiowego, zlokalizowana w ówczesnym - jak się wydaje - centrum aglomeracji miejskiej, terenie najgęściej zabudowanym i zamieszkałym.

Radio Stettin

Szczecin, na przełomie lat 20. i 30. XX wieku; pierwsza po prawej - wieża nadajnika radiowego, zlokalizowana w ówczesnym - jak się wydaje - centrum aglomeracji miejskiej, terenie najgęściej zabudowanym i zamieszkałym. Szczecin zawsze był miastem portowym. A przynajmniej chciał takim być. Miastem, w którym budowano statki, a w zakładach związanych z gospodarką morską w całym…

Czytaj dalej

Dredy z taśmy radiowej

…I dokładnie jest tak jak piszesz: otworzysz sobie drzwi (tworzysz je myślą, która manifestuje się natychmiast) i tak otwierasz portal swojej przyszłości (nowej rzeczywistości, nowej drogi) nazwij ją, jak chcesz. Hm… Ale czy On już o tym wie? Nawa kaplicy zwielokrotniła dźwięki jednych, a po chwili drugich skrzypiec. Ludzie stali w milczeniu. Ktoś coś szepnął drugiemu, inny,…

Czytaj dalej