(półkrople)
- O, zaraz, zaraz… Może tutaj to wszystko położę? Co? Będzie dobrze? E… Nie, nie trzeba, dam radę. Nie za wcześnie przyszedłem? Bo to wie pan, jak człowiek już bez obowiązku, to i czas mu inaczej płynie. Zaraz, a gdzie to ja włożyłem… A jest… Wyjąłem z futerału, żeby nie zapomnieć, a potem - jak…
Nazbierało się tej korespondencji, oj nawarstwiło. Wobec większej części wysyłanych przez Ciebie myśli, a nade wszystko hejnałów - pozostaję bezradny. Nie porywają mnie, a wręcz coraz bardziej uświadamiają, że istnieje życie w… kisielu. Nie dla mnie.
Napisałaś: czw., 23:03
Za chwilę, pozbawieni fizycznej powłoki, zrozumiemy, że słowa i wyrazy nie są niezbędne komunikacji. A póki jesteśmy zanurzeni…
(odplujki)
- Wiedziałem! A tak uważałem!
Odwrócił się do mnie plecami. Głowę uchwycił mocnymi rękami i obracał nią we wszystkie strony, jakby chciał ją oderwać od siebie. Nagle dłonie zacisnął w pięść a oczy skierował na ziemię, jakby kogoś szukał, chciał uderzyć, schować się przed światem.
- Wystrzegałem się! Samego siebie wręcz inwigilowałem. Bo to nigdy pan…
(splujki)
Pada… Ale deszcz. 12 stycznia 1923 roku Londyn przykrył się prawie trzynastocentymetrową kołdrą śniegu. Temperatura spadła do siedmiu stopni.
W tym czasie armia francuska zajęła Zagłębie Ruhry. Rozpoczęło się ściąganie reparacji wojennych od Niemców, którzy nie mogą pogodzić się z nowym porządkiem w Europie. Hitler szaleje. Na wiecach w Monachium podburza tłumy: „Nie wolno nam…
(skrawki)
- ...ale on mnie już nie słyszy. Widzi pan… Problem w tym, że ja mówię, ale… bez słów.
Pergamin, oczywiście…! Gdy tak się jej przyglądałem, nie mogłem znaleźć jednego słowa na opisanie charakteru tej twarzy. Teraz wiem, że jest jak pergamin. Ma oczy zachłanne i usta do namiętności od urodzenia gotowe. Dłonie… Jedną ułożyła na…
(urywki)
- Proszę pana… Wystarczy… skłamać.
Hm… Szanuję rozwiązania definitywne. Mniej się człowiek wykrwawi niż wtedy, gdy grzebie w ranie i tylko ją powiększa. Inna rzecz – czy lubię takie rozwiązania?
Kobieta nawet nie spojrzała mi w oczy, nie zadbała o przygotowanie odpowiedniego klimatu dla wyznania tak szokującego. Nie, nie liczyłem na budowanie atmosfery oczekiwania, jakiejś nerwowości,…
(strzępy)
- Co ta ulewa! Jak żyję, nie widziałem takiego deszczu! No wprost katastrofa! Skąd nagle tyle wody?
Mężczyzna szamotał się przez chwilę, próbując rozpiąć palto, zamknąć parasol i wyplątać szalik z sznurka, na którym wisiały jego okulary.
- Wszystko mokre. Gdybym został na ulicy choćby sekundę dłużej, wichura przewróciłaby mnie w błoto. Na szczęście – miałem…
(fragmenty)
Jakoś tu pusto…
Czy to pogoda, czy może święto jakieś? Poza tą kobietą nikogo więcej dzisiaj nie widziałem. Lubię ten spokój. Tę ciszę. Bywa, że w takiej chwili wysłyszy się jakiś dawno zapomniany dźwięk, uśmiech, zgrzyt… To ciekawe… Im mniej bodźców tym bardziej bariera zmysłów mięknie, słabną przegrody, puszczają hamulce blokujące przenikanie odgłosów z innych…
(fragmenty)
- Proszę, przestań płakać…
- Nie mogę… Nie jestem w stanie. Nie dam rady. Nie potrafię.
- To nie ma najmniejszego znacze...
- Dla ciebie nigdy nic nie miało znaczenia. Ot, przyjść, wyjść, obiecać, wyjechać, zapomnieć, machnąć ręką, wyśmiać, obrazić się…
- Kochanie…
- Nigdy do mnie tak nie mów, nie wierzyłam ci, nie wierzę i nie uwierzę. Całe…
(fragmenty)
- Pana pewnie specjalnie to nie zdziwi, widzę, że przede mną człowiek doświadczony, bywały, pewnie widział pan to i owo. Ja… Ja się raczej w oczy nie rzucałem. Skromna posada, punktualność, żadnych ekstrawagancji. Od pewnego czasu mam nawet wrażenie, że ludzie już mnie w ogóle nie zauważają. No bo to każdy, wiadomo, spieszy się,…