Tego, co napisałem – proszę nie czytać.
Proszę zająć się czymś innym, proszę słuchać, oglądać, ale – nie czytać.
Bo w tym co piszę – nie jestem obiektywny. Powiem więcej – jestem stronniczy i za nic mam sobie obiektywizm.
Więc – zniechęciwszy Państwa – za uwagę dziękuję i poniższe sztychy oznaczam gryfem: prywatne.
++++
Ze szkolnych lat niewiele pamiętam.…
Potwarca…
Zastanów się najgłębiej jak potrafisz… Ile razy w swoim życiu użyłeś tego słowa? Ile razy siebie samego tan nazwałeś? A kogoś? A czy wiesz, co słowo to znaczy?
Siwizna, kręgosłup, krótszy krok, oczywiście – coraz silniejsze okulary… Ale ten wiek i stan mają też pozytywne strony. Na przykład – irytacja. Prawie nie występuje. Coraz rzadziej udaje…
Piszę tylko dlatego, że obiecałem. I oświadczam – więcej na te tematy pisać nie będę.
Piszę, bo w jednym z kartonów znalazłem ten tekst.
Kronika, 21 stycznia 198 1 roku. Kamera: Prowadzący.
Mój egzemplarz, prowadzącego Kronikę – wówczas – Pomorza Zachodniego. Zielony atrament – moje adiustacje, cienkopis – poznaję pismo red. Puchalskiego.
Tekst dyktowany ‘na maszynę’ pewnie pięć minut…
Może 2-3 razy? Pierwszy – pamiętam – związany był z audycją o wigilii na morzu. Samotnik, non stop dookoła świata i dzień taki jak właśnie wigilia… Idealny rozmówca.
Rozmawiamy. Stawiam pytanie. Słyszę zdania krótkie, energiczne, pozbawione poezji…
Twardziel. Chłop o dłoni przywykłej do ciosu niż głaskania…
Może to moja immanentna cecha, może dopiero z upływem czasu nauczyłem się…
Siadam przed mapą.
Wzrok rozbiegany, myśli skotłowane, puls przyspieszony. Jak w każdej sytuacji stresowej?
Dokąd pojechać?
Przerzucam książkę adresową w telefonie. Trryyy, trryyy… Setka, dwie, może trzysta kontaktów? A ten drugi telefon? Nie mniej… Znam aż tylu ludzi?
"Przed oczyma duszy mej"... kalejdoskop obrazów. Nie smaków, zapachów, dreszczy strachu czy pustynnego piasku pod językiem, porównywalnym z młodzieńczym odkrywaniem intymności……
Nie lubisz muzyki?
Nie rozumiesz jej?
Do niczego nie jest ci ona potrzebna?
Jest pozbawiona znaczenia?
Mocy?
Nie wpływa na twój odbiór świata, jego postrzeganie?
To była seria lewych sierpowych. Teraz podobna – ale prawych, silniejszych.
Jest tym czym chleb dla masła.
Wypełnia nasze najgłębsze zakamarki (idź w miejsce, w którym panuje absolutna cisza i wytęż słuch, spróbuj usłyszeć cokolwiek, najdrobniejszy choćby odgłos?…
Po prostu, powiem, jak było…
Pan Redaktor Ryszard Bogunowicz (pracowaliśmy niezwykle blisko i nigdy nie byliśmy na ty choć Pan Ryszard nigdy nie zwracał się do mnie inaczej jak po imieniu). Nawzajem sobie szefowaliśmy, wyznawaliśmy – myślę – podobne zasady w rozumieniu i uprawianiu naszego zawodu. Ja naśladowałem Jego.
Po pierwsze, było Go słychać. Człowiek obdarzony przez…
Va, pensiero, sull'ali dorate …
Właściwie, to w MATERII życia nic się nie zmienia. NIC i od ZAWSZE. Więc w czym problem, skąd bierze się RÓŻNORODNOŚĆ?
Z koniunkturalizmu. A mówiąc wprost – wszelkimi sposobami sięgać po to, co komu wygodne, potrzebne, niezbędne.
Łucznik. Snajper. Koszykarz. Meloman opuszczający ramię swojego gramofonu na nową płytę. Lewandowski strzelający karnego. Mój…
Do pewnego stopnia był to… szok.
Pierwsze obrazy z anteny satelitarnej, na ekran węgierskiego telewizora kolorowego – ekscytowały w stopniu daleko większym niż dzisiejsze smartfony, których jest – zatrzęsienie.
I programy…
Siermiężność telewizji polskiej, enerdowskiej i programów radzieckich (w wybranych miastach) zawstydzała w sposób trudny do odniesienia w dzisiejszych realiach.
W polskiej telewizji, konstrukcja programu…
Audycji tego cyklu było kilkanaście. Stankiewicz, Ziółkowski, Maciejewicz, Kosko, Borchardt, a także Rusiecki, pierwszy w wyzwolonej Polsce kapitan żeglugi wielkiej, Ciundziewicki, Ledóchowski - nie wszystkie teraz pamiętam. W latach 70. i 80. ubiegłego stulecia wielu słuchaczy pamiętało okres kształtowania się morskiego oblicza Polski, chętnie reagowali, uzupełniali moja wiedzę.
Mam wielką satysfakcję, że udało mi się…