wozny

(skrawki) - ...ale on mnie już nie słyszy. Widzi pan… Problem w tym, że ja mówię, ale… bez słów. Pergamin, oczywiście…! Gdy tak się jej przyglądałem, nie mogłem znaleźć jednego słowa na opisanie charakteru tej twarzy. Teraz wiem, że jest jak pergamin. Ma oczy zachłanne i usta do namiętności od urodzenia gotowe. Dłonie… Jedną ułożyła na…

(urywki) - Proszę pana… Wystarczy… skłamać. Hm… Szanuję rozwiązania definitywne. Mniej się człowiek wykrwawi niż wtedy, gdy grzebie w ranie i tylko ją powiększa. Inna rzecz – czy lubię takie rozwiązania? Kobieta nawet nie spojrzała mi w oczy, nie zadbała o przygotowanie odpowiedniego klimatu dla wyznania tak szokującego. Nie, nie liczyłem na budowanie atmosfery oczekiwania, jakiejś nerwowości,…

(strzępy) - Co ta ulewa! Jak żyję, nie widziałem takiego deszczu! No wprost katastrofa! Skąd nagle tyle wody? Mężczyzna szamotał się przez chwilę, próbując rozpiąć palto, zamknąć parasol i wyplątać szalik z sznurka, na którym wisiały jego okulary. - Wszystko mokre. Gdybym został na ulicy choćby sekundę dłużej, wichura przewróciłaby mnie w błoto. Na szczęście – miałem…

(fragmenty) Jakoś tu pusto… Czy to pogoda, czy może święto jakieś? Poza tą kobietą nikogo więcej dzisiaj nie widziałem. Lubię ten spokój. Tę ciszę. Bywa, że w takiej chwili wysłyszy się jakiś dawno zapomniany dźwięk, uśmiech, zgrzyt… To ciekawe… Im mniej bodźców tym bardziej bariera zmysłów mięknie, słabną przegrody, puszczają hamulce blokujące przenikanie odgłosów z innych…

(fragmenty) - Proszę, przestań płakać… - Nie mogę… Nie jestem w stanie. Nie dam rady. Nie potrafię. - To nie ma najmniejszego znacze... - Dla ciebie nigdy nic nie miało znaczenia. Ot, przyjść, wyjść, obiecać, wyjechać, zapomnieć, machnąć ręką, wyśmiać, obrazić się… - Kochanie… - Nigdy do mnie tak nie mów, nie wierzyłam ci, nie wierzę i nie uwierzę. Całe…

(fragmenty) - Tak się rozglądam, ale lustra nigdzie tu nie widzę? Okulary zsunąłem z nosa i rozejrzałem się wokół. Przesłyszałem się? - No tak, komu tutaj przydałoby się lustro… Głos dochodził… zewsząd. Był miły, prawie mezzo i wyraźnie zaniepokojony. - Proszę się nie rozglądać. Mnie pan nie zobaczy. Przynajmniej bez lustra. Wstałem, odruchowo wsunąłem rękę do kieszeni w nadziei, że…