wozny

RAPORT WOŹNEGO z 21 stycznia 2023 roku Miejsce: Korytarz Osoby: Ona On Ono (Skulisko) i cała reszta, równie ważna. A więc – śnieg… Fala zimna sunie… Lodowaty wiatr obejmuje… Marznący deszcz pokryje… Uniosłem wzrok, wiedziony jakimś niepokojem… Natychmiast lekko się skłoniłem, ale…, ale Pani, jak przystało na Damę, nie wyobrażała sobie, że mógłbym zachować się inaczej. Wstałem niemal bezgłośnie i zastygłem w bezruchu… Czułem, jak osiągamy…

RAPORT WOŹNEGO (przedszkic szkicu) - Dam radę, dam radę… Wolno siadałem za biurko, ale kątem oka obserwowałem panią, która najwyraźniej nie radziła sobie ze swoją zwiewnością, a wręcz miała z nią kłopot. Gdy ta dama chciała pójść zdecydowanym acz wybiegowym krokiem do przodu, jej zwiewność jakby się wstydziła, chowała za plecy, ściągała falbanki, a maleńki kapelusik dociskała do…

RAPORT WOŹNEGO Data: 19 stycznia 2023 lub kiedykolwiek indziej Miejsce: Korytarz, czyli wszędzie Osoby: Mężczyzna w każdym wieku i trzech wariantach Skulisko (niekiedy nieobecne, dziś będzie nawet dwa razy) Woźny. (wersja, której nikt nie doczyta do końca, bo nie przeczytał aktów poprzednich)             Akt Trzeci - My   Znów On, Aktor, ale ledwie widoczny. Na skraju Korytarza. Mężczyzna w każdym wieku. Ten, który przyszedł się…

RAPORT WOŹNEGO Data: 18 stycznia 2023 lub kiedykolwiek indziej Miejsce: Korytarz, czyli wszędzie Osoby: Mężczyzna w każdym wieku, we własnej osobie i w roli własnego syna Mężczyzna przywołany Ławkowicz Skulisko (niekiedy nieobecne - ale nie dziś) Woźny.  W ostatniej chwili: moje biurko ale nie umnie? (wersja, której nikt nie doczyta do końca) Akt drugi – On - Mój syn rzucił studia medyczne. Był już na piątym roku.…

RAPORT WOŹNEGO Data: 17 stycznia 2023 lub kiedykolwiek indziej Miejsce: Korytarz, czyli wszędzie Osoby: Mężczyzna w każdym wieku Skulisko (niekiedy nieobecne) Woźny. (wersja, której nikt nie doczyta do końca) Ja, On, My… - Halo? Tak, do pana mówię. Głos dobiegał wyraźnie z lewej strony. Powietrze lekko drgnęło, może nawet zrobił się w nim lekki prześwit, który odsłonił kolejną, taką samą szarość. - Okey. Inaczej chciałem to…

- Już się trochę uspokoiłem. Jak tylko tutaj wszedłem, poczułem dobrą energię. Skąd to wzburzenie? Bo dowiedziałem się właśnie, że ja nie umiem zamykać oczu. Sam nigdy bym pewnie tego nie zauważył, ale zwrócił mi na to uwagę jakiś nieznajomy, który w kawiarni przy stoliku siedział tyłem do mnie. Bywam tam rzadko, prawdę powiedziawszy –…

- Proszę pana, proszę pana! Mężczyzna chwycił moje ramię i zadyszany, wyraźnie podekscytowany nieskutecznie starał się uspokoić oddech. W drugiej ręce trzymał zdjęcie. - Tu, proszę, proszę popatrzeć. Potrzebna pomoc. Ktoś musi tam pójść i pomóc temu człowiekowi. Idzie zmierzch, nie jest za ciepło, a on, tam… Kurczowo trzymał się mego ramienia, był chyba trochę jednak niższy ode…

(półkrople) - O, zaraz, zaraz… Może tutaj to wszystko położę? Co? Będzie dobrze? E… Nie, nie trzeba, dam radę. Nie za wcześnie przyszedłem? Bo to wie pan, jak człowiek już bez obowiązku, to i czas mu inaczej płynie. Zaraz, a gdzie to ja włożyłem… A jest… Wyjąłem z futerału, żeby nie zapomnieć, a potem - jak…

(splujki) Pada… Ale deszcz. 12 stycznia 1923 roku Londyn przykrył się prawie trzynastocentymetrową kołdrą śniegu. Temperatura spadła do siedmiu stopni. W tym czasie armia francuska zajęła Zagłębie Ruhry. Rozpoczęło się ściąganie reparacji wojennych od Niemców, którzy nie mogą pogodzić się z nowym porządkiem w Europie. Hitler szaleje. Na wiecach w Monachium podburza tłumy: „Nie wolno nam…