Przejdź do treści Przejdź do stopki

Tag: radio

Kwadrans po ósmej…

03.01.2026 Pierwszą wersję tego wpisu utrwaliłem na dysku dziś o 4.20. Trema? Ekscytacja? Co przeszkadza mi bez emocji dotrwać do samego południa. Bo wtedy, w południe, punktualnie o 12.00, doktor Hans Bredow, „krajan” ze Słupska, stanął przed mikrofonem i – wobec zebranych, dostojnych gości – powiedział: inaugurujemy pracę stacji radiowej w Stettinie. Dokładnie sto lat temu tak…

Czytaj dalej

Szczecin, na przełomie lat 20. i 30. XX wieku; piertwsza po prawej - wieża nadajnika radiowego, zlokalizowana w ówczesnym - jak się wydaje - centrum aglomeracji miejskiej, terenie najgęściej zabudowanym i zamieszkałym.

Radio Stettin

Szczecin, na przełomie lat 20. i 30. XX wieku; pierwsza po prawej - wieża nadajnika radiowego, zlokalizowana w ówczesnym - jak się wydaje - centrum aglomeracji miejskiej, terenie najgęściej zabudowanym i zamieszkałym. Szczecin zawsze był miastem portowym. A przynajmniej chciał takim być. Miastem, w którym budowano statki, a w zakładach związanych z gospodarką morską w całym…

Czytaj dalej

Dredy z taśmy radiowej

…I dokładnie jest tak jak piszesz: otworzysz sobie drzwi (tworzysz je myślą, która manifestuje się natychmiast) i tak otwierasz portal swojej przyszłości (nowej rzeczywistości, nowej drogi) nazwij ją, jak chcesz. Hm… Ale czy On już o tym wie? Nawa kaplicy zwielokrotniła dźwięki jednych, a po chwili drugich skrzypiec. Ludzie stali w milczeniu. Ktoś coś szepnął drugiemu, inny,…

Czytaj dalej

Sierpień 1980 – Kto, co, gdzie, kiedy, dlaczego – cz. 2

– Bo to ważne, żeby wiedzieć! Naczelny, Zbigniew Puchalski podał mi kartkę z tak charakterystycznym dla charakteru jego pisma zawijasami. Jakiś numer telefonu, dwa nazwiska. – Zgłosi się pan w sekretariacie Pierwszego. Będzie tam towarzysz Barcikowski. On wie, że pan przyjedzie. Proszę wziąć dodatkową taśmę. Będzie pan chodził jak cień za sekretarzem Barcikowskim. Nie wiem, czy dołączy…

Czytaj dalej

Sierpień 1980 – Kto, co, gdzie, kiedy, dlaczego – cz. 1

1980. Do Stoczni Warskiego wchodziłem „na telefon”. Przepustka zawsze czekała na mnie w biurze rzecznika, przy bramie głównej lub miał ją mój rozmówca, z którym byłem umówiony. W reporterskim magnetofonie zawsze nowe baterie i taśma, kasowana już setny chyba raz. - Nie sposób się do was dodzwonić – powiedziałem wchodząc do gabinetu dyrektora. – A ja muszę…

Czytaj dalej

W przyjętej rezolucji czytamy:

W przyjętej rezolucji czytamy:

  Piszę tylko dlatego, że obiecałem. I oświadczam – więcej na te tematy pisać nie będę. Piszę, bo w jednym z kartonów znalazłem ten tekst. Kronika, 21 stycznia 198 1 roku. Kamera: Prowadzący. Mój egzemplarz, prowadzącego Kronikę – wówczas – Pomorza Zachodniego. Zielony atrament – moje adiustacje, cienkopis – poznaję pismo red. Puchalskiego. Tekst dyktowany ‘na maszynę’ pewnie pięć minut…

Czytaj dalej