Przejdź do treści Przejdź do stopki

Datownik

SOS! RATUNKU! Uratować może nas… GABIT!

Ukazał się 61 już (!) numer „Gabita”, nieregularnika Teatru Pleciuga w Szczecinie. Dwa razy w sezonie teatralnym pismo dokumentuje, recenzuje, omawia dokonania teatru, ale przede wszystkim – uzupełnia i prowadzi dyskusję o problemach i sprawach prezentowanych na scenie. Nie ma w Polsce czasopisma, które byłoby wydawane i poświęcone jednemu teatrowi, w całości wypełnione materiałami opracowanymi przez kilku-…

Czytaj dalej

Dzień wielkiego małego mężczyzny

I co u was słychać? U mnie, parę minut po 18.00 było miło… Zrobiłem kilka zdjęć. Na promenadzie naliczyłem przynajmniej sześć biźniakowych wózków! Wszystkie mamy gdzieś pędziły z tymi swoimi małymi pociskami, a mijając – każda się uśmiechała! Mój Boże… Jaki ten świat mógłby być dobry… p.s, Jak już wracałem, pomyślałem, że te uśmiechy, te miłe spojrzenia……

Czytaj dalej

notatki reportera

Sierpień 1980 – Kto, co, gdzie, kiedy, dlaczego – cz. 3

Myślałem - może to jakaś chłopska przebiegła zawziętość, często mylona z zawziętą przebiegłością? Bo w czym tkwiła skuteczność negocjacyjna strajkujących robotników? Siła i masowość ruchu - robiły wrażenie, ale to język, nadający kształt nowym ideałom był ich bronią najskuteczniejszą. Słucham moich reporterskich nagrań sprzed ponad czterdziestu lat i nie dowierzam, jakim wtedy językiem ludzie nie tylko…

Czytaj dalej

Sierpień 1980 – Kto, co, gdzie, kiedy, dlaczego – cz. 2

– Bo to ważne, żeby wiedzieć! Naczelny, Zbigniew Puchalski podał mi kartkę z tak charakterystycznym dla charakteru jego pisma zawijasami. Jakiś numer telefonu, dwa nazwiska. – Zgłosi się pan w sekretariacie Pierwszego. Będzie tam towarzysz Barcikowski. On wie, że pan przyjedzie. Proszę wziąć dodatkową taśmę. Będzie pan chodził jak cień za sekretarzem Barcikowskim. Nie wiem, czy dołączy…

Czytaj dalej

Sierpień 1980 – Kto, co, gdzie, kiedy, dlaczego – cz. 1

1980. Do Stoczni Warskiego wchodziłem „na telefon”. Przepustka zawsze czekała na mnie w biurze rzecznika, przy bramie głównej lub miał ją mój rozmówca, z którym byłem umówiony. W reporterskim magnetofonie zawsze nowe baterie i taśma, kasowana już setny chyba raz. - Nie sposób się do was dodzwonić – powiedziałem wchodząc do gabinetu dyrektora. – A ja muszę…

Czytaj dalej