Do Józefa K. – Kończąc…
Niestety, tylko trzy wymówki był Pan łaskaw nam na żer rzucić.
Nic Pana „nie uwiera, nie przymusza ani nie zżera…”.
Po uwieraniu, przymuszaniu – czas zatem na zżeranie.
Zżerać – brzmi ładnie, efektownie. Ten wyraz sam sobą sobie melodię narzucający, jest idealny na Niemca! Wyobraża Pan sobie jego mękę? Jakby co, to…
Do Józefa K. ponownie.
Kontynuuję. Nic Pana „nie uwiera, nie przymusza ani nie zżera…”.
Przymus. Wyjaśnijmy. Pra słowem jest tutaj ‘mus’.
Arct, a więc stosunkowo nieodległe źródło, dokładnie 100 lat temu wydane - odsyła nas do ‘mas’. A tam czytamy: Mas (niem.), miara, garniec.
To w jakim języku my się porozumiewamy? Pan mówi…
Do Józefa K.
Nic Pana „nie uwiera, nie przymusza ani nie zżera…”.
I tylko / aż dlatego nie napisze Pan książki, na którą czekamy? Zanęcił Pan podwiązką, dymem z cygara, kamertonem lodowej kostki oczekującej na przyjęcie whisky... Godzi się tak?
Trzy argumenty!? Wymówka może być argumentem? A czymże jest wymówka?
- Biegnij do rzeźnika, zapytaj, kiedy będzie wołowina…