(fragment)
Gwiazda, ta spadająca, podobno… szumi.
Stoję w korytarzu. Tyle go za mną, ile przede mną. Wysoki, dość szeroki, sklepienie strzeliste, bez kamiennych akantów i gzymsów, idealne dla przechadzających się tam aniołów.
Po lewej i po prawej stronie szeregi zamkniętych drzwi. Widzę wysunięty spod ławeczki bucik, a tam - szalik przerzucony kabaretowo przez poręcz. W kącie -…
