Notatka pierwsza:<\/strong><\/p>\n Ile jest \u015bwiat\u00f3w?<\/p>\n Trzy.<\/p>\n Przynajmniej w sobot\u0119 lub niedziel\u0119. Zazwyczaj kilka minut po dziewi\u0105tej.<\/p>\n \u015awiaty poszukiwane<\/span><\/strong><\/p><\/blockquote>\n I.<\/strong> <\/span>Przed chwil\u0105 Leonek da\u0142 mi koncert\u2026 Niedzielny, wi\u0119c troch\u0119 d\u0142u\u017cszy od przypadkowego, \u015br\u00f3d tygodniowego, kiedy m\u0119czy go jaki\u015b splinik i najlepsz\u0105 na\u0144 metod\u0105 jest pochwa\u0142a, akceptacja, podziw i zrozumienie. Dzi\u015b szarpa\u0142 struny ze szczeg\u00f3lnie wielkim przej\u0119ciem. Chwalony, si\u0119ga\u0142 po nast\u0119pn\u0105 kompozycj\u0119.<\/p>\n – A za\u015bpiewaj, prosz\u0119, razem, z gitar\u0105\u2026<\/p>\n W pokoju zapanowa\u0142a cisza.<\/p>\n – Ale ja nie \u015bpiewam\u2026 – uwielbiam to Leonkowe, nie pozbawione podejrzliwo\u015bci, oswajanie si\u0119 z oczywistym faktem. Ja-nie-\u015bpiewam<\/strong>. Kropka. A obok kropki ledwie widoczny znak zapytania z jeszcze mniejszym wykrzyknikiem. No w\u0142a\u015bnie, jak to, czy to mo\u017cliwe, \u017ce JA<\/strong> nie \u015bpiewam?!<\/p>\n – Nie \u015bpiewa\u0142e\u015b. Do tej chwili. Ale teraz mo\u017cesz. Mo\u017cesz, je\u015bli tylko chcesz. \u015apiewaj! – kusi\u0142em. – Mo\u017ce nikt ci jeszcze nie powiedzia\u0142, \u017ce ty jeste\u015b… artyst\u0105! Mo\u017cesz, a nawet powiniene\u015b na wszystkie sposoby przemawia\u0107 swoim talentem\u00a0 do innych ludzi, twoich koleg\u00f3w ze szko\u0142y. Bo idzie o to, \u017ceby\u015b znalaz\u0142 najlepszy spos\u00f3b na przekazanie tego, co ci\u0119 raduje i co ci si\u0119 podoba, o czym chcesz powiedzie\u0107 innym. O tym, co dla ciebie lub wed\u0142ug ciebie jest wa\u017cne…<\/p>\n Leon, przy ca\u0142ej swojej pow\u015bci\u0105gliwo\u015bci w wyra\u017caniu emocji, mieli te moje s\u0142owa. Milczy…<\/p>\n – A gama?<\/p>\n – Znam, umiem gra\u0107 gamy. R\u00f3\u017cne.<\/p>\n – \u015awietnie. Graj! – szarpn\u0105\u0142 struny i ruszy\u0142 rytmicznie, majestatycznie i beznami\u0119tnie. – Ale te\u017c \u015bpiewaj!<\/p>\n Po chwili s\u0142ysz\u0119 nie\u015bmia\u0142e, wznosz\u0105ce si\u0119 mruczando.<\/p>\n – Duru tu ru mu…<\/p>\n –\u00a0 Tak! G\u0142o\u015bniej, o jeden tiptoczek g\u0142o\u015bniej od gitary!<\/p>\n Leon bez oporu przetwarza sugesti\u0119, nie daj\u0105c po sobie pozna\u0107, czy jest ona dla niego rewolucyjna, idiotyczna, ciekawa czy bez sensu? Leon jest facetem, kt\u00f3rego wyobra\u017ania z naturalnego porz\u0105dku rzeczy b\u0142yskawicznie chwyta ka\u017cd\u0105 sugesti\u0119, podpowied\u017a czy znak, by przy ich wsparciu rozpina\u0107 paj\u0119czyn\u0119 z dozna\u0144 wysy\u0142anych do niego przez wszystkie bod\u017ace otaczaj\u0105cego go \u015bwiata.<\/p>\n – Do, re, mi-fa-sol\u2026 laaaaaaaa… \u2013 Leon \u015bmieje si\u0119 do rozpuku!<\/p>\n\n
\u015awiaty: poszukiwane, postrzegane i wyobra\u017cane.<\/h2>\n