{"id":6946,"date":"2021-04-02T23:08:41","date_gmt":"2021-04-02T21:08:41","guid":{"rendered":"https:\/\/koszur.net\/?p=6946"},"modified":"2021-12-06T21:55:46","modified_gmt":"2021-12-06T20:55:46","slug":"teresa","status":"publish","type":"post","link":"https:\/\/koszur.net\/index.php\/2021\/04\/02\/teresa\/","title":{"rendered":"Teresa"},"content":{"rendered":"

Teresa<\/h4>\n

Jak niewiele o sobie wiedzieli\u015bmy\u2026<\/p>\n

Nasze rodziny, bliscy, no \u2013 mo\u017ce z wyj\u0105tkiem nowinek o dzieciach i wnukach \u2013 to sfery nieobecne w rozmowach. A te? W gruncie rzeczy niemal nie pami\u0119tam, czego dotyczy\u0142y?<\/p>\n

Ta praca by\u0142a tak bardzo absorbuj\u0105ca, tak zajmuj\u0105ca i interesuj\u0105ca, a z drugiej strony tak bardzo dyscyplinuj\u0105ca \u2013 organizacyjnie i intelektualnie, \u017ce nie by\u0142o miejsca na prywatno\u015b\u0107.<\/p>\n

Woda, powietrze, ogie\u0144<\/p>\n

i\u2026 radio<\/h5>\n

Przekraczaj\u0105c pr\u00f3g redakcji wchodzi\u0142o si\u0119 w przestrze\u0144 poza zwyczajn\u0105. Tak, oddycha\u0142o si\u0119 powietrzem, jak wsz\u0119dzie, ale nieustanny stres deprymowa\u0142 i motywowa\u0142 zarazem. Liczy\u0142o si\u0119 jedno \u2013 antena. Audycja musia\u0142a si\u0119 pojawi\u0107 punktualnie. Innego wariantu nie by\u0142o. I prawd\u0119 powiedziawszy nigdy si\u0119 taki nie zdarzy\u0142. Mo\u017ce kiedy\u015b, z jakiego\u015b nadzwyczajnego powodu zamieniono jedn\u0105 audycj\u0119 na drug\u0105, s\u0142owo na muzyk\u0119 \u2013 ale nie potrafi\u0119 poda\u0107 przyk\u0142adu.<\/p>\n

Organizacja \u2013 perfekcyjna? A mo\u017ce to sprawa ludzi? Cyborgi? Nie. Ich dzia\u0142aniami kierowa\u0142a przede wszystkim ambicja. Jak dosta\u0107 odcinek, jak wykroi\u0107 miejsce dla jeszcze jednej audycji? No i \u2013 jak go nie straci\u0107. Nawet najwi\u0119ksi rutyniarze – wystarczy\u0142o przez chwil\u0119 ich poobserwowa\u0107 – niczego nie robili „spod palca”.<\/p>\n

Mawiano \u2013 narkotyk.<\/h5>\n

Nie wiem, nie pr\u00f3bowa\u0142em. Ale je\u015bli wiesz, jak to jest \u015bni\u0107 na jawie, to zrozumiesz ten m\u00f3j stan nieustannego przetwarzania w wyobra\u017ani kszta\u0142tu audycji, jej tempa, uj\u0119cia tematu, akcent\u00f3w, twojej i mojej w niej obecno\u015bci, przeplatania si\u0119 w\u0105tk\u00f3w, budowania punkt\u00f3w kulminacyjnych. Uk\u0142adasz pytania, kszta\u0142tujesz dramaturgi\u0119 rozmowy, wistujesz pytanie, drugie, zastanawiasz si\u0119, co tw\u00f3j rozm\u00f3wca odpowie? Wybierasz inny wariant zagajenia. Przewidujesz now\u0105 wersj\u0119 odpowiedzi. Wa\u017cysz. Oczywi\u015bcie mo\u017cesz za\u0142o\u017cy\u0107, \u017ce teza audycji b\u0119dzie prowokacj\u0105 jedynie, a podsumowanie obali twoje za\u0142o\u017cenia. Ot, dramaturgia! Oby tylko nie propaganda! A to przecie\u017c sfera zakazana, niegodna zawodu, sprzeczna z twoj\u0105 misj\u0105: zg\u0142\u0119bi\u0107 prawd\u0119 o cz\u0142owieku, jak\u017ce cz\u0119sto w taki spos\u00f3b, by to on sam odkrywa\u0142 siebie, ukazywa\u0142 inne swoje twarze, pok\u0142ady wra\u017cliwo\u015bci, doznawa\u0142 intelektualnego ol\u015bnienia. Ale byli tacy w\u015br\u00f3d rozm\u00f3wc\u00f3w, kt\u00f3rzy p\u0119kali. Po prostu \u2013 rozsypywali si\u0119. Jeden p\u0142aka\u0142. Inny \u2013 milcza\u0142 jak g\u0142az. A ty, nie wiesz \u2013 czeka\u0107? Zagadn\u0105\u0107, przebi\u0107 si\u0119 przez t\u0119 kamienn\u0105 pustk\u0119 mi\u0119dzy wami? Nawet \u0142adnie powiedziane\u2026 Ale \u2013 dzi\u015b musz\u0119 to wyjawi\u0107 – za kulis\u0105 tego teatru sta\u0142em ja sam. Wszystkie te zabiegi s\u0142u\u017cy\u0142y odkrywaniu mnie samego przez siebie samego.<\/p>\n

Wiem, co m\u00f3wi\u0119.<\/p>\n

Mo\u017cna<\/h5>\n

przyci\u0105ga\u0107 si\u0119 linami, mo\u017cna u\u017cy\u0107 wielkich si\u0142, ale nic nie zbli\u017ca\u0142o nas \u2013 reportera i jego rozm\u00f3wc\u0119 – tak bardzo jak metafizyczne poczucie bezpiecze\u0144stwa, zaufanie i otwarto\u015b\u0107 w rozmowie.<\/p>\n

Ju\u017c to kiedy\u015b m\u00f3wi\u0142em \u2013 wielu, bardzo wielu ludzi czeka\u0142o na reporta\u017cyst\u0119 bardziej ni\u017c na spowiednika. Tamten \u2013 gdy wszystko wyznasz – musi ci\u0119 ukara\u0107, napomnie\u0107. Reporter \u2013 wystarczy, \u017ce wys\u0142ucha i zrozumie.<\/p>\n

Korytarz redakcji\u2026<\/h5>\n

W\u0142a\u015bciwie nikt si\u0119 nie spieszy\u0142, cho\u0107 ka\u017cdy pracowa\u0142 bez wytchnienia. Bywa\u0142o \u2013 spotkasz kogo\u015b, zaczynacie rozmawia\u0107, dochodzi kto\u015b trzeci, przystaje czwarty, ten drugi w p\u00f3\u0142 zdania znika w redakcyjnym pokoju, si\u0119ga kartk\u0119 (maszyn\u0119 mieli nieliczni) i zaczyna pisa\u0107, wznawia przerwany w\u0105tek, pointuje, wraca do grona koleg\u00f3w, ale ju\u017c nie ma tam pierwszego, trzeciego i czwartego, bo oni te\u017c wr\u00f3cili do pracy ust\u0119puj\u0105c miejsca sz\u00f3stemu, \u00f3smemu i dziesi\u0105temu. Jak w mrowisku, jeden przed drugim, przez trzeciego, za czwartym\u2026 Tu zwolni\u0142 si\u0119 monta\u017c, tam dobiega ko\u0144ca przegrywanie materia\u0142u z magnetofonu reporterskiego na szerok\u0105 ta\u015bm\u0119 radiow\u0105, na podje\u017adzie parkuje wo\u0142ga, kt\u00f3ra wr\u00f3ci\u0142a z nagrania i zaraz leci z kim\u015b innym na nast\u0119pne, w studiu s\u0142ycha\u0107 sygna\u0142 ko\u0144cowy audycji zgrywanej do jutrzejszego poranka, a na magnetofonie obok ju\u017c nak\u0142adany jest sygna\u0142 bloku nocnego\u2026<\/p>\n

M\u00e9lange\u2026<\/h5>\n

Troch\u0119 jak u Orwela, jak w Chaplinowskich Modern Times<\/em>, jak w spo\u0142eczno\u015bci Islands<\/em>, kt\u00f3rej wybra\u0144cy czekaj\u0105 na werdykt, na decyzj\u0119, kt\u00f3ry z nich pojedzie tam, gdzie ka\u017cdy chcia\u0142by, ale nikt nie wie tak naprawd\u0119 \u2013 dok\u0105d? A jeszcze bardziej jak w Lost <\/em>\u2013 rano nie dopijasz kawy, wysadzasz dziecko przy furtce przedszkola, bo rozm\u00f3wca ju\u017c czeka. Po nim \u2013 kolejny. I wpadasz w wir czasu i przestrzeni\u2026 Konwoje, okupacja, wyjazd na podb\u00f3j bieguna, traumatyczne relacje po po\u017carze Kaskady, powr\u00f3t z \u0142owisk po dziewi\u0119ciu miesi\u0105cach w morzu, niewidomy, kt\u00f3ry my\u015bli, \u017ce wie jak wygl\u0105da \u015bwiat\u0142o\u2026 Marzniesz po\u015br\u00f3d zamieci, ociekasz potem na pustyni\u2026 Jeste\u015b tam, w \u015bwiecie twoich rozm\u00f3wc\u00f3w. Jeste\u015b jednym z Lost<\/em>\u2026<\/p>\n

R\u00f3wnolegle z tamtym radiem \u2013 codzienna rutyna i tak zwane<\/p>\n

musiki<\/h5>\n

– Cze\u015b\u0107 Mareczku, co chcia\u0142by\u015b na jutro? \u2013 Teresa mia\u0142a dok\u0142adnie tyle samo czasu, co ja w tej chwili – do\u015b\u0107 jednak du\u017co, by uzgodni\u0107 opraw\u0119 muzyczn\u0105 jutrzejszego Studia Ba\u0142tyk.<\/p>\n

Audycja obowi\u0105zkowa. S\u0142uchana. Mo\u017ce bardziej z powodu muzyki ni\u017c informacji czy relacji reporterskich. OK, troch\u0119 przesadzam. Ale muzyka odgrywa\u0142a fundamentaln\u0105 rol\u0119. Radio by\u0142o wtedy, na prze\u0142omie lat 60. I 70. i p\u00f3\u017aniej jedynym \u017ar\u00f3d\u0142em hit\u00f3w. Czy wtedy u\u017cywali\u015bmy tego s\u0142owa? Chyba cz\u0119\u015bciej m\u00f3wili\u015bmy \u2013 przeb\u00f3j.<\/p>\n

Gotowe.<\/p>\n

Jutro prowadz\u0119 program nocny. Trzy godziny. Na biurku sterta ta\u015bm z audycjami i muzyk\u0105. Dzisiejsze radio puchnie od be\u0142kotu, pustos\u0142owia, \u015blinotoku, papki, zaplataczy i powiatowych konferansjer\u00f3w. Wtedy \u2013 ka\u017cda rozmowa, wywiad, reporta\u017c \u2013 to by\u0142 wynik wielogodzinnych prac monta\u017cowych. Wydobywania tre\u015bci, my\u015bli, sensu, opisywania \u015bwiata pi\u0119knym s\u0142owem, \u0142adnym zdaniem, nienagann\u0105 polszczyzn\u0105, z wykorzystanien wszelkich \u015brodk\u00f3w radiowego wyrazu artystycznego \u2013 efekty, pog\u0142osy, t\u0142a… Ca\u0142o\u015b\u0107 cz\u0119\u015bci s\u0142ownych spaja\u0142a muzyk\u0105 Teresa, Halinka, potem tak\u017ce Anka i Dorota. Siostry. W szafce mia\u0142em kilkana\u015bcie ta\u015bm. Z moj\u0105 muzyk\u0105. Niezawodn\u0105. Nastraja\u0142a s\u0142uchaczy? Tak, ale przede wszystkim mnie.<\/p>\n

– Halinko, a masz co\u015b ekstra? \u2013 I mia\u0142a, bo wiedzia\u0142a, co lubi\u0119 zagra\u0107, jaki typ muzyki, kt\u00f3rych wykonawc\u00f3w ceni\u0119. Dok\u0142adnie tak samo \u2013 jak pami\u0119tam \u2013 pracowa\u0142y z Heniem, a wcze\u015bniej Kaziem Tomczykiem czy, ach\u2026 dzi\u015b ta lista po stronie (minus) wydaje si\u0119 ju\u017c niemal kompletna\u2026 Ilu nas po tej stronie jeszcze zosta\u0142o?<\/p>\n

Bobinki<\/h5>\n

Nie by\u0142o komputer\u00f3w z globalnymi bazami utwor\u00f3w z ca\u0142ego \u015bwiata i wszystkich epok. By\u0142y metalowe lub plastikowe bobinki, takie kr\u0105\u017cki osadzane na osi talerza magnetofonu, na nich trzy-czterominutowe ta\u015bmy z jedn\u0105 piosenk\u0105. Dzi\u015b naciskasz klawisz myszki i grasz \u2013 wtedy trzeba by\u0142o cofn\u0105\u0107 ta\u015bm\u0119, kt\u00f3ra w\u0142a\u015bnie dobieg\u0142a ko\u0144ca. Kr\u0119ci si\u0119, kr\u0119ci, kr\u0119ci, jeszcze troch\u0119, jeszcze moment \u2013 i z \u0142oskotem wypada rozbieg\u00f3wka zadokowana w prawej bobince, a hamulce magnetofonu studyjnego wyhamowuj\u0105 pr\u0119dko\u015b\u0107 od 100 do zera w ci\u0105gu dw\u00f3ch, trzech sekund. Teresa b\u0142yskawicznie odpina zamek, wyjmuje zwini\u0119t\u0105 ta\u015bm\u0119, zak\u0142ada nast\u0119pn\u0105, przeprowadza rozbieg\u00f3wk\u0119 przed g\u0142owicami, oplata wok\u00f3\u0142 pinczrolki, energicznie nawija na bobink\u0119 i ustawia ta\u015bm\u0119 z nagraniem na milimetr przed g\u0142owic\u0105. Prowadz\u0105cy ko\u0144czy zapowied\u017a, realizator uruchamia magnetofon z konsolety lub jego asystent wciska klawisz start i\u2026 p\u0142ynie melodia, gra muzyka, ludzie si\u0119 ciesz\u0105, \u017ce znowu kaczuchy<\/em>, a po nich una paloma blanca\u2026<\/em><\/p>\n

Bo\u017ce, czy to naprawd\u0119 si\u0119 wydarzy\u0142o?<\/p>\n

\"Teresa<\/a><\/p>\n

Wiesz co…<\/h5>\n

Kiedy uruchomi\u0142em Si\u00f3demk\u0119, zaprasza\u0142em niemal wszystkich koleg\u00f3w z radia do wsp\u00f3\u0142pracy. Sobota mia\u0142a w tym pierwszym w Polsce miejskim programie telewizyjnym wymiar specjalny. Bo to by\u0142a \u2018Muzyczna Si\u00f3demka\u2019.<\/p>\n

– Wiesz co, Mareczku, jak ju\u017c bardzo chcesz, to mog\u0119 przyj\u015b\u0107 (i kilka razy przysz\u0142a), ale wiesz, \u017ce \u2026 – t\u0142umaczy\u0142a.<\/p>\n

Radio, poprzez swoj\u0105 intymno\u015b\u0107, szalenie zbli\u017ca nas i Pastwa po drugiej stronie g\u0142o\u015bnika. Wszyscy wyczuleni jeste\u015bmy na s\u0142owa. Ka\u017cde – jest ogromnie wa\u017cne. Nie ma przypadkowych, \u017ale dobranych. Przekaz jest celowany, jak strza\u0142a amora. Ta bezpo\u015brednio\u015b\u0107 przekazu – wielokrotnie tego do\u015bwiadcza\u0142em – sprawia\u0142a, \u017ce spotkawszy s\u0142uchacza, kt\u00f3ry mnie rozpozna\u0142, od razu stawa\u0142em si\u0119 jego koleg\u0105, przyjacielem, powiernikiem. Ludzie zasypywali nas swoimi problemami, ale i rado\u015bciami, byli wylewni w wyra\u017caniu satysfakcji, \u017ce oto rozmawiamy face to face, \u017ce czekaj\u0105 na nasze audycje. Zapraszali, machali r\u0119k\u0105, u\u015bmiechali si\u0119. A potem przez dwa, trzy dni opowiadali znajomym o tym spotkaniu. Radio by\u0142o dla nich wa\u017cne. A to zobowi\u0105zywa\u0142o. Cholernie.<\/p>\n

Kiedy zaczyna\u0142em moje radio, by\u0142em na pierwszym roku filologii polskiej.<\/p>\n

– O, kolega po fachu\u2026 – powiedzia\u0142a Teresa, gdy si\u0119 przedstawi\u0142em. Przyszed\u0142em do studia – zgodnie z poleceniem zwierzchno\u015bci, popatrze\u0107, jak si\u0119 robi radio. Zasada by\u0142a prosta: albo chwycisz to w lot albo odejd\u017a.<\/p>\n

Mo\u017ce w\u0142a\u015bnie fakt, \u017ce mieli\u015bmy podobne wykszta\u0142cenie sprawi\u0142, \u017ce tak doskonale dobiera\u0142a opraw\u0119 do moich tekst\u00f3w? Wsp\u00f3lnie z Halink\u0105 nauczy\u0142y mnie muzycznego akcentowania, pointowania, tworzenia klimatu.<\/p>\n

Teresa, dzi\u015b ci\u0105gle to widz\u0119, by\u0142a na sw\u00f3j spos\u00f3b niezno\u015bna i uparta. Jej temperament mo\u017cna przyr\u00f3wna\u0107 do choleryka w stanie ca\u0142kowitego spoczynku. Bo jak inaczej nazwa\u0107 osob\u0119, kt\u00f3ra z takim oddaniem dla jej sprawy, wykrawa\u0142a dla siebie czas z naszej anteny, by prezentowa\u0107 te jej orkiestry szkolne, zespo\u0142y amatorskie, zamkow\u0105 kameralistyk\u0119, kamie\u0144skie organy czy mi\u0119dzyzdrojskie ch\u00f3ry! Nie by\u0142a radiow\u0105 pani\u0105 od muzyki. Pokazywa\u0142a prac\u0119 u podstaw, nobilitowa\u0142a, chwali\u0142a i motywowa\u0142a nauczycieli, instruktor\u00f3w, a przede wszystkim – dzieciarni\u0119.<\/p>\n

– No dobra, Mareczku, ja to wszystko wiem, i dlatego dam ci tylko 1\u201930\u201d z wczorajszego wyst\u0119pu fajnych dzieciaczk\u00f3w w S\u0142owianinie. Spodoba ci si\u0119. Wiesz, jak one b\u0119d\u0105 si\u0119 cieszy\u0142y?<\/p>\n

– Ale Teresko, ja nie ma ju\u017c ani sekundy, wszystko jest tak poupychane, \u017ce\u2026<\/p>\n

– Wiem, wiem! \u2013 wychodzi\u0142a niespiesznie. – No to widzimy si\u0119 rano, pa.<\/p>\n

Aromaty<\/h5>\n

Jestem kt\u00f3rego\u015b razu w Zamku Ksi\u0105\u017c\u0105t Pomorskich. Niedzielna kameralistyka. Koledzy z wozu reporterskiego (nie transmisyjnego) rozstawili mikrofony. Teresa siada z boku, na widowni. Na sali pe\u0142no ludzi (to jest fakt! pe\u0142no!). Kto\u015b przy fortepianie, inny z wiolonczel\u0105. S\u0105 skrzypce. Technicy poprawiaj\u0105 mikrofony, porz\u0105dkuj\u0105 kable. Cisza. Ta\u015bma – start.<\/p>\n

Bez pr\u00f3b mikrofon\u00f3w, bez ods\u0142uch\u00f3w – wszystko od razu na 100%.<\/p>\n

Po nagraniu – ju\u017c w studiu – brzmienie idealne, proporcje jak trzeba. Scena, przestrze\u0144, wszelkie d\u017awi\u0119kowe subtelno\u015bci.<\/p>\n

Dzi\u015b wystarczy telefon kom\u00f3rkowy, dzi\u015b w\u00f3z transmisyjny zast\u0105pi cyfrowy dyktafon. Wtedy radiowa kuchnia pe\u0142na by\u0142a aromat\u00f3w i smak\u00f3w. Redaktor muzyczny nie tylko mia\u0142 wykszta\u0142cenie, mia\u0142 tak\u017ce wiedz\u0119 techniczn\u0105. I smak.<\/p>\n

Potem by\u0142 kabel pod ziemi\u0105 do sali Filharmonii Szczeci\u0144skiej. P\u00f3\u017aniej O\u015brodek PRiTV zwi\u0105za\u0142 si\u0119 z Ch\u00f3rem Politechniki Szczeci\u0144skiej. Wreszcie powsta\u0142o Studio S1.<\/p>\n

Teresa kierowa\u0142a przez ca\u0142y ten czas redakcj\u0105 muzyczn\u0105 Rozg\u0142o\u015bni Polskiego Radia w Szczecinie (to jedyna godna i prawdziwa nazwa tej instytucji, szczeg\u00f3lnie w Szczecinie) dokumentuj\u0105c jednocze\u015bnie z kole\u017cankami to, co w tym regionie wa\u017cnego dla muzyki si\u0119 dzia\u0142o.<\/p>\n

Absolutnie nieefektowna, wr\u0119cz banalna praca. Codzienna. Temat, miejsce na antenie, \u015brodki realizacji, nagranie, monta\u017c – antena. Czy mo\u017ce by\u0107 co\u015b bardziej zwyczajnego? Ale tak w\u0142a\u015bnie zapisywa\u0142a si\u0119 historia \u017cycia muzycznego miasta i regionu.<\/p>\n

Boli jedynie to, \u017ce robota Teresy, wszystkich \u00f3wczesnych radiowc\u00f3w \u2013 le\u017cy w zapomnieniu, w cz\u0119\u015bci przeniesiona na no\u015bniki magnetyczne, w jakiej\u015b cz\u0119\u015bci \u2013 ci\u0105gle na ta\u015bmach, kt\u00f3rych nikt nigdy ju\u017c nie odtworzy, nie przywo\u0142a \u015bwiata d\u017awi\u0119k\u00f3w rejestrowanych tak\u017ce przez Teres\u0119.<\/p>\n

Setki ludzi nie wiedz\u0105 nawet, \u017ce na tych ta\u015bmach s\u0105 zarejesrtowane muzyczne popisy ich rodzic\u00f3w, dziadk\u00f3w, mo\u017ce pradziadk\u00f3w. Ludzi, z kt\u00f3rych jeste\u015bmy, bliskich, kt\u00f3rych by\u0107 mo\u017ce nigdy nie poznali\u015bmy, nie s\u0142yszeli\u015bmy ich g\u0142os\u00f3w, a one, te muzyczne prezentacje s\u0105, czekaj\u0105. Wystarczy na lewy talerz po\u0142o\u017cy\u0107 bobink\u0119 z ta\u015bm\u0105, przeprowadzi\u0107 rozbieg\u00f3wk\u0119 przed g\u0142owic\u0105 na bobink\u0119 drogiego talerza. Rozbieg\u00f3wk\u0119 przycisn\u0105\u0107 kolejnym zwojem, zakr\u0119ci\u0107 mocniej, by ta\u015bma z nagraniem szybciej stan\u0119\u0142a przed g\u0142owica i wcisn\u0105\u0107 klawisz start.<\/p>\n

Tylko tyle.<\/h5>\n

p.s. spotykasz w \u017cyciu ludzi, kt\u00f3rzy wiele zdzia\u0142ali. M\u00f3g\u0142by\u015b sypa\u0107 anegdoty, przywo\u0142ywa\u0107 sytuacje. Ale s\u0105 te\u017c ludzie, kt\u00f3rzy tworz\u0105 pewn\u0105 aur\u0119. I nie s\u0105 wa\u017cne ich medale, dyplomy czy wyr\u00f3\u017cnienia.<\/p>\n

Wa\u017cne jest to, czym promieniuj\u0105.<\/p>\n

Rano, d\u0142ugi korytarz przy Niedzia\u0142kowskiego, redakcje wolno si\u0119 zaludniaj\u0105. Red. Bogunowicz odprawia swoje poranne misteria zaklinacza-malkontenta, piewcy zag\u0142ady obyczaju i nieudolno\u015bci dyrektora administracyjnego. Drobne, szybkie kroczki i ten g\u0142os…<\/p>\n

– Rysiu, czy my dzi\u015b razem co\u015b robimy? \u2013 Teresa rzuca pytanie i skr\u0119ca w lewo, na schody wiod\u0105ce do sekretariatu. Pan Ryszard wychodzi z pokoju i w \u015blad za filigranow\u0105 Teres\u0105 puszcza swoje s\u0142owne channel 5 komplement\u00f3w, duser\u00f3w, zazwyczaj z literackim cytatem lub bon-motem w\u0142asnego autorstwa\u2026<\/p>\n

Nie s\u0142yszysz? Jak\u017ce to\u2026 Ja ci\u0105gle to s\u0142ysz\u0119\u2026 O, cho\u0107by teraz\u2026<\/p>\n

Teresa Podes\u0142awska ( – marzec 2021)<\/em><\/strong><\/p><\/blockquote>\n

\"Teresa<\/a><\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":"

Teresa Jak niewiele o sobie wiedzieli\u015bmy\u2026 Nasze rodziny, bliscy, no \u2013 mo\u017ce z wyj\u0105tkiem nowinek o dzieciach i wnukach \u2013 to sfery nieobecne w rozmowach. A te? W gruncie rzeczy niemal nie pami\u0119tam, czego dotyczy\u0142y? Ta praca by\u0142a tak bardzo absorbuj\u0105ca, tak zajmuj\u0105ca i interesuj\u0105ca, a z drugiej strony tak bardzo dyscyplinuj\u0105ca \u2013 organizacyjnie i […]<\/p>\n","protected":false},"author":990004,"featured_media":6948,"comment_status":"open","ping_status":"open","sticky":false,"template":"","format":"standard","meta":{"footnotes":""},"categories":[200,85,195,201,84],"tags":[196,295,294],"class_list":["post-6946","post","type-post","status-publish","format-standard","has-post-thumbnail","hentry","category-ludzie","category-post","category-radio","category-tworcy-i-artysci","category-wpis","tag-muzyka","tag-redakcja","tag-rozglosnia-polskiego-radia-w-szczecinie"],"_links":{"self":[{"href":"https:\/\/koszur.net\/index.php\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/6946","targetHints":{"allow":["GET"]}}],"collection":[{"href":"https:\/\/koszur.net\/index.php\/wp-json\/wp\/v2\/posts"}],"about":[{"href":"https:\/\/koszur.net\/index.php\/wp-json\/wp\/v2\/types\/post"}],"author":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/koszur.net\/index.php\/wp-json\/wp\/v2\/users\/990004"}],"replies":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/koszur.net\/index.php\/wp-json\/wp\/v2\/comments?post=6946"}],"version-history":[{"count":5,"href":"https:\/\/koszur.net\/index.php\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/6946\/revisions"}],"predecessor-version":[{"id":7653,"href":"https:\/\/koszur.net\/index.php\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/6946\/revisions\/7653"}],"wp:featuredmedia":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/koszur.net\/index.php\/wp-json\/wp\/v2\/media\/6948"}],"wp:attachment":[{"href":"https:\/\/koszur.net\/index.php\/wp-json\/wp\/v2\/media?parent=6946"}],"wp:term":[{"taxonomy":"category","embeddable":true,"href":"https:\/\/koszur.net\/index.php\/wp-json\/wp\/v2\/categories?post=6946"},{"taxonomy":"post_tag","embeddable":true,"href":"https:\/\/koszur.net\/index.php\/wp-json\/wp\/v2\/tags?post=6946"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}