Mo\u017ce 2-3 razy? Pierwszy \u2013 pami\u0119tam \u2013 zwi\u0105zany by\u0142 z audycj\u0105 o wigilii na morzu. Samotnik, non stop dooko\u0142a \u015bwiata i dzie\u0144 taki jak w\u0142a\u015bnie wigilia\u2026 Idealny rozm\u00f3wca.<\/p>\n
Rozmawiamy. Stawiam pytanie. S\u0142ysz\u0119 zdania kr\u00f3tkie, energiczne, pozbawione poezji\u2026<\/p>\n
Twardziel. Ch\u0142op o d\u0142oni przywyk\u0142ej do ciosu ni\u017c g\u0142askania\u2026<\/p>\n
Mo\u017ce to moja immanentna cecha, mo\u017ce dopiero z up\u0142ywem czasu nauczy\u0142em si\u0119 wa\u017cy\u0107 s\u0142owa moich rozm\u00f3wc\u00f3w. Tych by\u0142o tak wielu, \u017ce klasyfikowanie ich do\u015b\u0107 szybko sta\u0142o si\u0119 zamiarem skazanym na niepowodzenie. Najmniej by\u0142o tych, kt\u00f3rych reporter szuka najwytrwalej. Uczciwych. Szczerych. Potrzebuj\u0105cych wr\u0119cz pomocy. Wo\u0142aj\u0105cych o ni\u0105, o wys\u0142uchanie. Ale te\u017c o pomilczenie.<\/p>\n
I nie ma znaczenia fakt, \u017ce reporter to cz\u0142owiek obcy, posta\u0107 znik\u0105d. Po kilku minutach staje si\u0119 powiernikiem najskrytszych my\u015bli, spraw, o kt\u00f3rych m\u00f3j rozm\u00f3wca nigdy nikomu nic wcze\u015bniej nie m\u00f3wi\u0142.<\/p>\n
Nie, nie dlatego, \u017ce nie chcia\u0142. Dlatego, \u017ce nie mia\u0142 przed kim si\u0119 otworzy\u0107, bo nie ka\u017cdy wytwarza t\u0119 aur\u0119 bezpiecze\u0144stwa, pozwalaj\u0105c\u0105 ujawnienie wszelkich skryto\u015bci i intymno\u015bci. Powiem wi\u0119cej – wielu ludzi uwa\u017ca\u0142o reportera za ko\u0142o ratunkowe. Po wyj\u015bciu na brzeg, odwiesza si\u0119 „go” na nabrze\u017cu, by pos\u0142u\u017cy\u0142 i pom\u00f3g\u0142 innej duszy. Nie, nie przesadzam…<\/p>\n
Mia\u0142em przygotowa\u0107 film na atlantycki festiwal film\u00f3w morskich na Azorach. Jasku\u0142a czy Chojnowska-Liskiewicz? Bardzo si\u0119 ciesz\u0119, \u017ce zrobi\u0142em film o pani kapitan Chojnowskiej, ale \u017ca\u0142uj\u0119, \u017ce nie zrobi\u0142em o kapitanie Jaskule.<\/p>\n
Bo wiem, \u017ce m\u00f3g\u0142by, podobnie jak ten o pani kapitan, otrzyma\u0107 nagrod\u0119 czy wyr\u00f3\u017cnienie ale w nieznanej do dzi\u015b kategorii\u2026 niemy film o \u017ceglarzu.<\/p>\n
S\u0142owa, tak dzi\u015b, po porannej informacji o ostatniej wachcie kapitana, my\u015bl\u0119, powiedzia\u0142yby o nim\u2026 nic.<\/p>\n
C\u00f3\u017c to za zdanie!? Takie jak moje zapami\u0119tanie kapitana. S\u0142owa by\u0142y w pewnym sensie jego pancerzem. Operowa\u0142 nimi r\u00f3wnie wyrafinowanie jak jachtem. Co wi\u0119cej \u2013 ekspresja, niczym zas\u0142ona dymna jeszcze \u015bci\u015blej chroni\u0142a my\u015bli i odczucia, sekret, genetyczny kod emocjonalny kapitana.<\/p>\n
Oczywi\u015bcie, jak ka\u017cdy w sytuacji chronienia swojej prywatno\u015bci, co jaki\u015b czas rzuca\u0142 zdania, jakby zamykaj\u0105ce dyskusj\u0119, a jednocze\u015bnie prowokuj\u0105ce, wo\u0142aj\u0105ce o ich rozwini\u0119cie.<\/p>\n
\u017beglarstwem zaj\u0105\u0142 si\u0119 dlatego, \u017ce chcia\u0142 odwiedzi\u0107 swoj\u0105 Matk\u0119, kt\u00f3ra zosta\u0142a w Ameryce Po\u0142udniowej. Nie mia\u0142 pieni\u0119dzy na samolot, nie sta\u0107 go by\u0142o na rejs transatlantykiem. M\u00f3g\u0142 pop\u0142yn\u0105\u0107 do Matki jachtem.<\/p>\n
Pragmatyzm? Kalkulacja? M\u00f3wi wyra\u017anie: je\u015bli jest cel trzeba znale\u017a\u0107 drog\u0119 do jego osi\u0105gni\u0119cia.<\/p>\n
Fascynacja przysz\u0142a p\u00f3\u017aniej. Powiedzia\u0142by kto\u015b \u2013 wiosna w jesieni. Nie. My\u015bl\u0119, \u017ce bardziej los na loterii. Ten g\u0142\u00f3wny, wygrywaj\u0105cy. Ka\u017cdy z nas przez ca\u0142e \u017cycie, mniej lub bardziej intensywnie szuka sposobu na pe\u0142ni\u0119 samorealizacji. Dla kapitana Jasku\u0142y cel by\u0142 tak wielki \u2013 Matka \u2013 \u017ce jemu podporz\u0105dkowa\u0142, sformatowa\u0142 niejako na nowo swoj\u0105 osobowo\u015b\u0107 i \u017cycie. Skoro tylko jacht mi pozostaje \u2013 zostan\u0119 \u017ceglarzem. Ale \u2013 to wa\u017cne \u2013 najlepszym.<\/p>\n
Reporter s\u0142ucha, notuje, potem poddaje zapis rozmowy zabiegom monta\u017cowym, podkre\u015bla pewne zdania akcentem muzycznym, cytatem, efektem d\u017awi\u0119kowym. Urywa opowie\u015b\u0107, by ten jej fragment wybrzmia\u0142 w uszach s\u0142uchacza, by zosta\u0142 przeanalizowany.<\/p>\n
W odniesieniu do kapitana Jasku\u0142y tych przerw winno by\u0107 wi\u0119cej ni\u017c w relacjach innych \u015bmia\u0142k\u00f3w.<\/p>\n
Ale, co tam morze. L\u0105d \u2013 to jest wyzwanie. Pop\u0142yn\u0105\u0142, dop\u0142yn\u0105\u0142, przep\u0142yn\u0105\u0142\u2026?<\/p>\n
Taka jest natura cz\u0142owieka.<\/p>\n
Tak by\u0142o i tak b\u0119dzie.<\/p>\n
Ten, kt\u00f3ry wynalaz\u0142 ko\u0142o nie by\u0142 wolny od podobnych atak\u00f3w. A kto mu podpowiedzia\u0142, w jakim celu to zrobi\u0142. Co chcia\u0142 tym wynalazkiem osi\u0105gn\u0105\u0107?<\/p>\n
Rozum tonie w o\u0142owianym morzu zawi\u015bci\u2026<\/p>\n
I na koniec \u2013 nie zapyta\u0142bym kapitana, czy kocha morze. To pytanie, samo w sobie jest pozbawione chyba g\u0142\u0119bszego sensu. Morze jest miejscem stwarzaj\u0105cym cz\u0142owiekowi szczeg\u00f3lne warunki do\u2026 bycia w pe\u0142ni sob\u0105. S\u0105 tacy, kt\u00f3rzy las, inni pustyni\u0119 a jeszcze inni fotel przed telewizorem uznaj\u0105 za miejsce najw\u0142a\u015bciwsze dla pe\u0142nego \u017cyciowego pobudzenia. S\u0105 osobowo\u015bci, kt\u00f3re p\u00f3jd\u0105 na biegun p\u00f3\u0142nocny, potem zbuduj\u0105 dom, napisz\u0105 ksi\u0105\u017ck\u0119 albo sp\u0119dz\u0105 kilka miesi\u0119cy w warunkach pozbawionych bod\u017ac\u00f3w atakuj\u0105cych nasze zmys\u0142y, zmuszaj\u0105cych do zajmowania si\u0119 czynno\u015bciami, kt\u00f3re jak przeszkody na bie\u017cni utrudniaj\u0105 dotarcie do najg\u0142\u0119bszych pok\u0142ad\u00f3w naszej indywidualno\u015bci.<\/p>\n
<\/p>\n
Ten proces dotyczy ka\u017cdego z nas. Ujawnia si\u0119 coraz bardziej z up\u0142ywem lat. G\u0142\u00f3wnie dlatego, \u017ce obj\u0119to\u015b\u0107 \u017cyciowej piany przelewa si\u0119 przez czar\u0119 rado\u015bci i goryczy. I zaczynamy j\u0105 spija\u0107, z dystansu \u2013 oceniamy jej smak, widzimy b\u0142\u0119dy i zaniechania, niedoci\u0105gni\u0119cia i potkni\u0119cia.<\/p>\n
Wspania\u0142a umiej\u0119tno\u015b\u0107, tyle, \u017ce bez mo\u017cliwo\u015bci zastosowania jej w celu naprawienia \u017cyciowych pomy\u0142ek.<\/p>\n
Non stop do\u2026 \u017cycia. Chyba tak zatytu\u0142owa\u0142em niegdy\u015b t\u0119 audycj\u0119. Obszerne fragmenty pojawi\u0142y si\u0119 na antenie Tr\u00f3jki. Pami\u0119tam, \u017ce wtedy Andrzej Turski szuka\u0142 has\u0142a, sloganu, pomys\u0142u na kolejny impuls wysy\u0142any do m\u0142odych ludzi. Do czasownika dodawali\u015bmy w\u00f3wczas s\u0142owo: wi\u0119cej. Pierwszym has\u0142em by\u0142o zawo\u0142anie: wiedzie\u0107 wi\u0119cej. Jednym z kolejnych: osi\u0105gn\u0105\u0107, zdoby\u0107, pokona\u0107. Zawsze: wi\u0119cej! Po reporta\u017cu o kapitanie Jaskule pad\u0142o: \u017ceglowa\u0107 wi\u0119cej. I chyba Andrzej dopowiedzia\u0142 z tym swoich charakterystycznym za\u015bmiechem: non stop!<\/p>\n
<\/p>\n\n \n \n <\/div>\n \n \n \n <\/div>\n <\/div>\n <\/div>
<\/h3>
<\/div><\/div>