\u015awiat jest\u2026 kul\u0105. <\/p>\n\n\n\n
Ta kula kr\u0119ci si\u0119\npo\u015br\u00f3d innych wymiar\u00f3w. Tak\u017ce kolistych. <\/p>\n\n\n\n
Po tej kuli\nnieustannie biegaj\u0105\u2026 ludzie. W ich g\u0142owach, o kszta\u0142cie zbli\u017conym do kuli, od\ndnia pierwszego po ostatni kr\u0119c\u0105 si\u0119 ko\u0142a do\u015bwiadcze\u0144, wspomnienia, pomys\u0142y i\nuczucia. Te wszystkie kule mijaj\u0105 si\u0119, zderzaj\u0105, przyci\u0105gaj\u0105 do siebie i\nodpychaj\u0105. Jedna o drugiej w\u0142a\u015bciwie nic nie wie, a je\u015bli wie, to niewiele i\ntylko tyle ile tamte chc\u0105 jej o sobie powiedzie\u0107. <\/p>\n\n\n\n
Wszystko, co\njeste\u015bmy w stanie powiedzie\u0107 o sobie jest w\u0142a\u015bciwie opisem ledwie\nzewn\u0119trzno\u015bci. Czubkiem\nlodowej\u2026 kuli.<\/p>\n\n\n\n
Cmentarne alejki.\nRz\u0119dy wstrzymanych \u017cyciorys\u00f3w. Kszta\u0142t p\u0142yty, sentencja, stan zadbania \u2013 to\nwszystko, co wiesz o tych ludziach. A w\u0142a\u015bciwie o tych, kt\u00f3rzy tamtych tutaj\npochowali. Ty o nich, oni o tamtych, tamci o\u2026 Takie ko\u0142o wok\u00f3\u0142-\u017cycia\u2026<\/p>\n\n\n\n
Indeksy nazwisk w ksi\u0105\u017ckach,\nwykazy mistrz\u00f3w olimpijskich, listy strace\u0144, kartoteki w gabinecie\nlekarskim\u2026 Ale o cz\u0142owieku, na tak wiele sposob\u00f3w opisywanym – dalej nic\nnie wiesz! Pozostaje ometkowanym biograficznie elementem na kr\u0119c\u0105cej si\u0119 w ko\u0142o\nta\u015bmie \u017cycia. Sk\u0105d, dok\u0105d, w jakim celu \u2013 po c\u00f3\u017c zadawa\u0107 pytania, na kt\u00f3re nikt nigdy odpowiedzi nie udzieli\u2026<\/p>\n\n\n\n
Ka\u017cdego chyba\ndotknie pr\u0119dzej czy p\u00f3\u017aniej, na kr\u00f3tko lub na d\u0142u\u017cej ten dr\u0119cz\u0105cy wyrzut \u2013\nwiesz co\u015b wi\u0119cej o nim? Kim byli jego rodzice, sk\u0105d pochodzi\u0142, by\u0142 m\u0105drym,\nweso\u0142ym, ponurym, a mo\u017ce nieszcz\u0119\u015bliwym cz\u0142owiekiem?<\/p>\n\n\n\n
Przed kilkoma miesi\u0105cami przeczyta\u0142em reporta\u017c o\nojcu mojego szkolnego kolegi. Wstrz\u0105saj\u0105ca historia\u2026<\/p>\n\n\n\n
Szko\u0142a. Pi\u0119\u0107 lat rozm\u00f3w, wyjazd\u00f3w, zaj\u0119\u0107 w pracowniach tematycznych.\n\u017bartowali\u015bmy, \u015bmiali\u015bmy si\u0119, tworzyli\u015bmy paczki i koterie. Czas bez reszty wype\u0142niony\u2026\nKto mia\u0142by g\u0142ow\u0119 pyta\u0107 o\u2026 Ojca?<\/p>\n\n\n\n
Przewijam kolejn\u0105\nstron\u0119 reporta\u017c. Na jednej z ostatnich – portret\nTomka. Patrzymy na siebie face to face<\/em>. Nienaturalnie wr\u0119cz blisko.\nMimo up\u0142ywu ponad 50 lat \u2013 patrz\u0119 w oczy Tomka tak jakby\nczas nie drgn\u0105\u0142 nawet na sekund\u0119. Patrz\u0119 i nie wiem, co powiedzie\u0107, jak\nsi\u0119 zachowa\u0107? On przecie\u017c musia\u0142 co\u015b wiedzie\u0107 o losach Ojca. Domy\u015bla\u0142 si\u0119? Mo\u017ce\nwobec niepewno\u015bci czas\u00f3w \u2013 wola\u0142 przemilcze\u0107, wypar\u0142 t\u0119 histori\u0119 z pami\u0119ci? Nawet milczenie w jego domu musia\u0142o krzycze\u0107,\nwo\u0142a\u0107 oskar\u017ca\u0107 i bezg\u0142o\u015bnie szlocha\u0107. Ojciec zamkn\u0105\u0142 przed Tomkiem ten straszny \u015bwiat, chroni\u0142 przed poni\u017ceniem i\nupodleniem, kt\u00f3rego sam dozna\u0142 w latach okupacji?<\/p>\n\n\n\n Tomek znalaz\u0142 dokumenty Ojca. Ich lektura musia\u0142a by\u0107 dla niego szokiem. Ta wiedza musia\u0142a parali\u017cowa\u0107\u2026 Los\nswojego Ojca pozna\u0142 w wymiarze nieprzewidywanym. Ale zamkni\u0119tym. Bo Tomek nie\nmo\u017ce ju\u017c z Ojcem o tych sprawach porozmawia\u0107, dopyta\u0107, ukoi\u0107, zrozumie\u0107\u2026<\/p>\n\n\n\n <\/p>\n\n\n\n Pojedyncze zdania z \u017cyciorysu. By\u0142em,\nuczestniczy\u0142em, otrzyma\u0142em\u2026 Ile pod ka\u017cdym z tych s\u0142\u00f3w kryje si\u0119 tre\u015bci, emocji, dramat\u00f3w\u2026<\/p>\n\n\n\n Siedz\u0119 nad listami pana Stanis\u0142awa\nWojciechowskiego. Czytam je ponownie po 40-45 latach. \u017ba\u0142uj\u0119, \u017ce nie mog\u0119\nusi\u0105\u015b\u0107 z Nim raz jeszcze. Ale spr\u00f3buj\u0119\u2026 Posk\u0142adam z notatek, relacji, nagra\u0144 d\u017awi\u0119kowych mirage<\/em>\ncz\u0142owieka, kt\u00f3rego \u017cycie by\u0142o soczyste, w r\u00f3wnym stopniu s\u0142odkie co kwa\u015bne i\ncierpkie\u2026 <\/p>\n\n\n\n Nasze ostanie spotkanie\u2026 Pan Stanis\u0142aw widzia\u0142\nju\u017c coraz gorzej. G\u0142os zapada\u0142 si\u0119 w szept, w milczenie. <\/p>\n\n\n\n – Niewiele rzeczy mi z tamtych lat zosta\u0142o. Par\u0119\nzdj\u0119\u0107, kilka dokument\u00f3w i ten pakiecik list\u00f3w. Zostawiam to wszystko Panu. Nikt\nnie interesowa\u0142 si\u0119 moim \u017cyciem w takim stopniu, wi\u0119c\u2026 To dla mnie naturalne,\n\u017ce wszystko to musz\u0119\nzostawi\u0107 u pana.<\/p>\n\n\n\n Na stoliku werandy pp. Zab\u0142ockich w Ciechocinku\npan Stanis\u0142aw po\u0142o\u017cy\u0142 kopert\u0119 z plikiem dokument\u00f3w.<\/p>\n\n\n\n Zosta\u0142em wi\u0119c notariuszem pami\u0119ci o cz\u0142owieku, kt\u00f3rego korespondencyjnie zna\u0142em\nkilka lat, w ci\u0105gu wielu dni z tego okresu, gdy\nprzyje\u017cd\u017ca\u0142 nie bez obaw do Polski, opowiada\u0142\nmi o sobie, o niezwyk\u0142ych kolejach losu jego pokolenia, o nies\u0142abn\u0105cej nigdy\nnadziei, \u017ce \u015bwiat jest i b\u0119dzie lepszy\u2026<\/p>\n\n\n\n Zdj\u0119cie Tomka.\nWysuni\u0119te ko\u015bci policzkowe, wra\u017cenie lekkiego u\u015bmiechu wywo\u0142ane mocnym zwarciem\nszcz\u0119ki. \u017beby nie powiedzie\u0107 o jedno s\u0142owo za du\u017co? A mo\u017ce, \u017ceby ie powiedzie\u0107\nnic?<\/p>\n\n\n\n Dlaczego tak bardzo\nporuszy\u0142 mnie los kolegi? Bo by\u0142 inny od mojego? Nie nasze losy by\u0142y podobne. Koleje\n\u017cycia naszych Ojc\u00f3w by\u0142y odmienne, trudne, wykraczaj\u0105ce poza nasze mo\u017cliwo\u015bci zrozumienia\n\u015bwiata, w jakim oni \u017cyli\u2026 <\/p>\n\n\n\n Dzi\u015b przegl\u0105dam kalendarz\nz notatkami sprzed 20, 38, 47 lat\u2026Id\u0105c ulic\u0105 widz\u0119 domy, kt\u00f3rych ju\u017c nie ma,\nbezdro\u017ca przykryte dzi\u015b ruchliwymi skrzy\u017cowaniami. Czuj\u0119 te emocje, gdy\n\u015bciga\u0142em si\u0119 z innymi p\u0119dz\u0105c na \u0142y\u017cwach po horyzont, dok\u0142adnie w tym miejscu,\ngdzie teraz stoi osiedle wype\u0142nione setkami dom\u00f3w. \u015awiaty r\u00f3wnoleg\u0142e\u2026 \u015awiadomo\u015b\u0107\nr\u00f3wnoleg\u0142a\u2026 Co\u015b co by\u0142o prawd\u0105 i faktem, dzi\u015b jest prawd\u0105, ale bez odwo\u0142ania do\nfakt\u00f3w. Bo jak przekaza\u0107 komu\u015b to co ja widzia\u0142em i prze\u017cywa\u0142em, a czego ju\u017c\nnie ma i\u2026 I po co? <\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":" \u015awiat jest\u2026 kul\u0105. Ta kula kr\u0119ci si\u0119 po\u015br\u00f3d innych wymiar\u00f3w. Tak\u017ce kolistych. Po tej kuli nieustannie biegaj\u0105\u2026 ludzie. W ich g\u0142owach, o kszta\u0142cie zbli\u017conym do kuli, od dnia pierwszego po ostatni kr\u0119c\u0105 si\u0119 ko\u0142a do\u015bwiadcze\u0144, wspomnienia, pomys\u0142y i uczucia. Te wszystkie kule mijaj\u0105 si\u0119, zderzaj\u0105, przyci\u0105gaj\u0105 do siebie i odpychaj\u0105. Jedna o drugiej w\u0142a\u015bciwie nic […]<\/p>\n","protected":false},"author":990004,"featured_media":3299,"comment_status":"open","ping_status":"open","sticky":false,"template":"","format":"standard","meta":{"footnotes":""},"categories":[85,84],"tags":[],"class_list":["post-3297","post","type-post","status-publish","format-standard","has-post-thumbnail","hentry","category-post","category-wpis"],"_links":{"self":[{"href":"https:\/\/koszur.net\/index.php\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/3297","targetHints":{"allow":["GET"]}}],"collection":[{"href":"https:\/\/koszur.net\/index.php\/wp-json\/wp\/v2\/posts"}],"about":[{"href":"https:\/\/koszur.net\/index.php\/wp-json\/wp\/v2\/types\/post"}],"author":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/koszur.net\/index.php\/wp-json\/wp\/v2\/users\/990004"}],"replies":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/koszur.net\/index.php\/wp-json\/wp\/v2\/comments?post=3297"}],"version-history":[{"count":2,"href":"https:\/\/koszur.net\/index.php\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/3297\/revisions"}],"predecessor-version":[{"id":3300,"href":"https:\/\/koszur.net\/index.php\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/3297\/revisions\/3300"}],"wp:featuredmedia":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/koszur.net\/index.php\/wp-json\/wp\/v2\/media\/3299"}],"wp:attachment":[{"href":"https:\/\/koszur.net\/index.php\/wp-json\/wp\/v2\/media?parent=3297"}],"wp:term":[{"taxonomy":"category","embeddable":true,"href":"https:\/\/koszur.net\/index.php\/wp-json\/wp\/v2\/categories?post=3297"},{"taxonomy":"post_tag","embeddable":true,"href":"https:\/\/koszur.net\/index.php\/wp-json\/wp\/v2\/tags?post=3297"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}