RAPORT WO\u0179NEGO z 26 lutego 2023 roku
\n<\/strong><\/div>\n
\n<\/strong><\/div>\n
<\/div>\n
Miejsce<\/strong>: Korytarz posztormowy<\/div>\n
Osoby<\/strong>:\u00a0\u00a0 Oniegin<\/div>\n
\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0 Skulisko (?\u2026)<\/div>\n
\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0 Bia\u0142e kolan\u00f3wki z czerwonym pomponem<\/div>\n
\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0 Brylantyna<\/div>\n
\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0 Kaflowy piec<\/div>\n
<\/div>\n<\/div>\n
\n
i ca\u0142a reszta, r\u00f3wnie wa\u017cna czyli \u2013 nic.<\/div>\n<\/div>\n
\n
\n
<\/p>\n
\n
No, \u0142adnie. To si\u0119 mama ucieszy. Ale ta kura j\u0105 przestraszy\u0142a! Dziewczynka upad\u0142a na kolano, na \u017cwir, kt\u00f3ry uda\u0142o si\u0119 zdoby\u0107 z pobliskiej cukrowni i wysypa\u0107 nim podw\u00f3rko.<\/div>\n<\/div>\n
\n
Ma\u0142e drzwi od korytarza wolno si\u0119 uchyli\u0142y. Ch\u0142opak z s\u0105siedztwa przyszed\u0142 pochwali\u0107 si\u0119 now\u0105 ksi\u0105\u017ck\u0105. Niedzielne buciki, wyprasowane w kant spodenki, koszulka, taka seledynowa, z dw\u00f3ch kawa\u0142k\u00f3w \u015bcierek do wycierania kurzu\u2026 Nie wolno siada\u0107 na pod\u0142og\u0119, pe\u0142ny zakaz puszczania patyk\u00f3w w ka\u0142u\u017cy.<\/div>\n<\/div>\n
\n
– Bo ci\u0119 na kawa\u0142ki rozszarpi\u0119, jak mi si\u0119 ubrudzisz!<\/div>\n<\/div>\n
\n
Po drugiej stronie podw\u00f3rka stoi ukokardowiona s\u0105siadka. Ma bia\u0142e sanda\u0142ki, podkolan\u00f3wki \u015bci\u0105gane czerwonym sznureczkiem, zako\u0144czonym pomponikami. Stoi i kr\u0119ci si\u0119, \u017ceby jej wykrochmalona sukienka w wiruj\u0105cy klosz si\u0119 zamienia\u0142a.<\/div>\n<\/div>\n
\n
Do ko\u015bcio\u0142a p\u00f3jd\u0105 za dwie godzimy.<\/div>\n<\/div>\n
\n
Spotykaj\u0105 si\u0119 pod trzepakiem. On k\u0142adzie r\u0119k\u0119 na pierwszej poprzeczce. Ona j\u0105 spycha z min\u0105 \u017cywcem zdart\u0105 z twarzy jej matki, kt\u00f3ra tak w\u0142a\u015bnie patrzy na ojca, kt\u00f3ry ju\u017c dawno powinien mie\u0107 za\u0142o\u017cony krawat i spinki w mankietach r\u0119kaw\u00f3w koszuli a on, siedzi z opuszczonymi szelkami, w jednym kapciu, bez skarpety na drugiej nodze i czyta ten sw\u00f3j Przegl\u0105d sportowy.<\/div>\n<\/div>\n
\n
– Bo\u017ce, kiedy ja si\u0119 uszykuj\u0119? Wszystko na mojej g\u0142owie. Dzieci! Do mnie. No, \u017ceby\u015b mi si\u0119 nie umorusa\u0142. A ty \u2013 nie kucaj. Grzeczne dziewczynki nie kucaj\u0105. J\u00f3zek, rusz\u017ce si\u0119, ty zaka\u0142o mojego \u017cycia. Dlaczego wszystko musz\u0119 tylko ja. A potem ka\u017cda b\u0119dzie mnie palcem wytyka\u0142a \u2013 patrzycie, jak ich wystroi\u0142a, a sama \u2013 jak pomiet\u0142o jakie wygl\u0105da\u2026. A dzieciak ma brud za pazurami. A widzia\u0142 to kto, jak ona jest ubrana? To ona ma tylko jedn\u0105 garsonk\u0119? Latem i zim\u0105 t\u0119 sam\u0105? W tym samym wylenia\u0142ym lisie? A torebka? To ju\u017c kominiarz ma lepsz\u0105 torb\u0119 na drugie \u015bniadanie. \u017beby wam si\u0119 j\u0119zyki pozaparza\u0142y od tego gadania\u2026<\/div>\n<\/div>\n
\n
Lament do \u015bwi\u0119tej niemo\u017cebnej trwa od kilku porannych, niedzielnych godzin.<\/div>\n<\/div>\n
\n
– Po mszy na pewno podejdzie ta gruba Po\u017cyczkowa\u2026 Syn ma jej przys\u0142a\u0107 dolary z Ameryki. Jak przy\u015ble, to ona b\u0119dzie chcia\u0142a nowy p\u0142ot mi\u0119dzy naszymi dzia\u0142kami stawia\u0107. A po co nam ten p\u0142ot? Co to my, wojn\u0119 mamy robi\u0107? A \u017ce par\u0119 naszych \u015bliwek na jej dzia\u0142k\u0119 spadnie to te kilka robaczywych papier\u00f3wek z ich drzewa na naszej rabacie szkod\u0119 wyr\u00f3wnaj\u0105\u2026<\/div>\n
———————————<\/div>\n<\/div>\n
\n
Bo\u017ce, kiedy to by\u0142o? Dlaczego akurat dzi\u015b mi si\u0119 te obrazy z s\u0105siedztwa i z jakich\u015b za\u015bwiat\u00f3w przypominaj\u0105?<\/div>\n
———————————<\/div>\n<\/div>\n
\n
Ods\u0142aniam okna. S\u0142o\u0144ce mia\u0142o w ostatnich dniach \u201eza swoje\u201d. Uchylam drzwi tarasu. Morze jeszcze si\u0119 wygra\u017ca, pomrukuje, jak s\u0105siadka zza \u015bciany, ta w odchodz\u0105cym \u015bnie.<\/div>\n<\/div>\n
\n
O! Rze\u015bkie powietrze. A na tarasie \u2013 prawie jak po pochodzie pierwszomajowym. Wszystko przez wiatr poprzewracane.<\/div>\n<\/div>\n
\n
Z drugiej strony ogrodu – s\u0142o\u0144ce skacze po ka\u0142u\u017cach z chmur, a te p\u0119kaj\u0105, jak skamienia\u0142y placek ziemniaczany, piek\u0105cy si\u0119 na ma\u0142ej patelence. Drzewa otrzepuj\u0105 si\u0119 z wolna, ka\u017cde chce wychyli\u0107 si\u0119, lizn\u0105\u0107 troch\u0119 ciep\u0142a, podsuszy\u0107 kor\u0119, \u017ceby jak tapir na w\u0142osach, nada\u0107 sobie niedzielnego szyku.<\/div>\n<\/div>\n
\n
Ta gra \u015bwiate\u0142 w pulsuj\u0105cej \u015bcianie lasu\u2026<\/div>\n<\/div>\n
\n
To te\u017c jeszcze sen jaki\u015b?<\/div>\n
———————————<\/div>\n<\/div>\n
\n
Dobrze\u2026 Co my tu na dzi\u015b mamy? Brahms, Kwartet No 1, Rubinstein, Kochansky, Piatigorsky, Heifetz.<\/div>\n<\/div>\n
\n
Niewiarygodne! C\u00f3\u017c za konfiguracja. S\u0142ucha\u0107 ka\u017cdego z nich solo \u2013 to doznanie najwy\u017cszej miary, a tu \u2013 kwartet!<\/div>\n<\/div>\n
\n
Zawsze zastanawiam si\u0119, czy takie muzyczne indywidualno\u015bci graj\u0105 same z siebie dla siebie czy uginaj\u0105 si\u0119 do interpretacji r\u00f3wnych im s\u0142aw i muzycznych geniuszy\u2026 Tak, tak\u2026 Publicystyka w pid\u017camie\u2026. Muzyczne drobnomieszcza\u0144stwo\u2026<\/div>\n
———————————<\/div>\n<\/div>\n
\n
Niedzielne przedpo\u0142udnie\u2026 Wszystkie \u017cyciowe mechanizmy zaczynaj\u0105 funkcjonowa\u0107 inaczej. Kiedy\u015b, w takie przedpo\u0142udnie ludzie jakby zmieniali swoje osobowo\u015bci, ruszali si\u0119 jak manekiny, rozmawiali o niczym, denerwowali si\u0119 bardziej ni\u017c w ka\u017cdy inny dzie\u0144 tygodnia.<\/div>\n
———————————<\/div>\n<\/div>\n
\n
A ten wyjazd na obiad do te\u015bciowej, a ta pota\u0144c\u00f3wka na dzia\u0142kach, a ta rze\u017aniczka z parteru ju\u017c t\u0142ucze schabowe, a ka\u017cdy jak podeszwa wielkoluda. A co ma sobie \u017ca\u0142owa\u0107? Sta\u0107 j\u0105. Jakby mia\u0142a sze\u015b\u0107 palc\u00f3w to i tak nie zmie\u015bci\u0142aby na nich wszystkich swoich pier\u015bcionk\u00f3w.<\/div>\n<\/div>\n
\n
Jest piwo, tam podpiwek, papierosy sporty ci\u0119te na p\u00f3\u0142, przyklejone do warg kipy, po\u017c\u00f3\u0142k\u0142e i \u015bmierdz\u0105ce. Dziury w z\u0119bach, klinowane w ty\u0142ku spodnie\u2026.<\/div>\n<\/div>\n
\n
– A co, z dobrego materia\u0142u, z UNRy, przecie\u017c nikt tego nie wyrzuci. Wstawi si\u0119 kawa\u0142ek wyci\u0119ty z mankiet\u00f3w i jeszcze par\u0119 sezon\u00f3w ch\u0142op w nich przechodzi. Dobrze si\u0119 prasuj\u0105. No i ta pr\u0105\u017ckowana pepitka, czy jak oni tam ten wz\u00f3r nazywaj\u0105. Ameryka\u0144ska moda.<\/div>\n<\/div>\n
\n
S\u0105siad ma gramofon. Gra piosenki Grzesiuka. Co s\u0105siadka okno zamknie, on po chwili otwiera. Stoi w nim, w podkoszulku, przeczesuje w\u0142osy brylantyn\u0105 nasmarowane, r\u0119k\u0105 przyg\u0142adza, w ludzkich oczach si\u0119 przegl\u0105da. Partyzant, wiadomo, szyk i fason.<\/div>\n<\/div>\n
\n
Po drugiej stronie korytarza siostry, stare panny siedz\u0105 w naro\u017cniku sto\u0142u. Twarze lekko obwis\u0142e, r\u0119ce nie mniej zwi\u0119d\u0142e, zwisaj\u0105 niemal na d\u0142ugo\u015b\u0107 obrusu. My\u015bl\u0105 to samo. Przyjdzie po ko\u015bciele, b\u0119dzie pcha\u0142 t\u0119 swoj\u0105 kosmat\u0105 \u0142ap\u0119 i dmucha\u0142 piwskiem prosto w twarz\u2026 Wlej\u0105 mu jeszcze pi\u0119\u0107dziesi\u0105tk\u0119. Szybciej u\u015bnie.<\/div>\n<\/div>\n
\n
Przed p\u00f3\u0142noc\u0105 ca\u0142a niedzielno\u015b\u0107 wr\u00f3ci do szafy, komody, skrzyni\u2026 Kolan\u00f3wki do przeprania, bluzka stylonowa, przepocona i ju\u017c po\u017c\u00f3\u0142k\u0142a\u2026 Najch\u0119tniej wyrzuci\u0142aby j\u0105 do kosza. Ale ko\u0142nierzyk jeszcze si\u0119 nada.<\/div>\n<\/div>\n
\n
Zapinka od stanika strzeli\u0142a z sykiem jak gumka uszczelniaj\u0105ca weki z przecierem pomidorowym.<\/div>\n<\/div>\n
\n
– Znowu przyty\u0142am. Z tych nerw\u00f3w.<\/div>\n<\/div>\n
\n
Wolno \u015bci\u0105gn\u0119\u0142a oba klipsy z uszu, zsun\u0119\u0142a pier\u015bcionek z piaskiem pustyni. Oczko w cenie wy\u017cej od odpustowego. Ramiona opad\u0142y, g\u0142owa odchylona do ty\u0142u osiad\u0142a mi\u0119dzy ramionami jak \u015bnie\u017cna kula w zag\u0142\u0119bieniu po drzewku wyrwanym przez wichur\u0119. Nogi wyci\u0105gn\u0119\u0142a do przodu. Chwila wytchnienia. Plecy opar\u0142a o kaflowy piec. Oboje tkwi\u0105 w k\u0105cie pokoju bez tchu. Dusza na chwil\u0119 wysz\u0142a na \u015brodek pokoju, \u017ceby rozprostowa\u0107 swoj\u0105 nieokre\u015blono\u015b\u0107. Kobieta przeci\u0105ga si\u0119, wygina, pr\u00f3buje rozmasowa\u0107 \u015bcierp\u0142e ramiona. Dusza patrzy na ni\u0105, na t\u0119 jej rado\u015b\u0107 z faktu, \u017ce nie zosta\u0142a star\u0105 pann\u0105.<\/div>\n<\/div>\n
\n
Wracaj\u0105c, musn\u0119\u0142a jej policzek.<\/div>\n<\/div>\n
\n
– Och, co to by\u0142o? Zasn\u0119\u0142am z tego zm\u0119czenia. Trzeba obiad na jutro nastawi\u0107. Ogon\u00f3wk\u0119 im zrobi\u0119. Dzieciaki wol\u0105 ros\u00f3\u0142, ale poniedzia\u0142ek nie mo\u017ce by\u0107 niedziel\u0105.<\/div>\n<\/div>\n
\n
Podesz\u0142a do eta\u017cerki. Przesun\u0119\u0142a szyb\u0119. Chata za wsi\u0105, Znachor, Rodziewicz\u00f3wna, Mickiewicz, Beatriks Cenci \u2013 tu brak ostatniej kartki\u2026 Sto razy obiecywa\u0142a sobie, \u017ce p\u00f3jdzie do biblioteki. I tam doczyta do ko\u0144ca.<\/div>\n<\/div>\n
\n
Przetar\u0142a ksi\u0105\u017cki z kurzu. Ta cyganka, jak ona mia\u0142a na imi\u0119? Aga?<\/div>\n<\/div>\n
\n
Ile jest ksi\u0105\u017cek na \u015bwiecie, my\u015bla\u0142a. \u017beby tak cho\u0107 troch\u0119 ich jeszcze przeczyta\u0107\u2026<\/div>\n<\/div>\n
\n
G\u0142aska\u0142a grzbiety poszarpanych przez czas tom\u00f3w, czytanych setki razy. Niekt\u00f3re fragmenty zna\u0142a na pami\u0119\u0107. Te takie mi\u0142e, troch\u0119 o niczym, ale \u0142adne\u2026 O innym \u017cyciu.<\/div>\n<\/div>\n
\n
– Nie, to \u017cycie jest dobre. No, bo nie jest pijakiem, nie awanturuje si\u0119. Nie bije. Te\u017c ma za swoje. Nikt mu po wojnie nie zosta\u0142. Ma tylko nas. Ale nie czuje si\u0119 dobrze w tej fabryce. Nie lubi jej. Zawsze by\u0142 na gospodarce. Inna p\u0142ynie w nim krew ni\u017c u tych miastowych. Wi\u0119c trzeba dzi\u0119kowa\u0107 Bogu za to co jest. Matka sama ich wszystkich wychowywa\u0142a. Ojca zabrali zaraz na pocz\u0105tku wojny. Nikt nie wie, co si\u0119 z nim sta\u0142o. Z ko\u015bcio\u0142a, zawsze wychodzi ostatni. Bo za ojca chce t\u0119 minut\u0119 d\u0142u\u017cej odsta\u0107.<\/div>\n
———————————<\/div>\n<\/div>\n
\n
Du\u017co w tym Brahmsie up\u0119tlenia, takiego znoju w przepychaniu si\u0119 d\u017awi\u0119k\u00f3w. Tyle energii, ka\u017cdy z osobna, wszyscy razem, a gwiazdy od tego ich grania szybciej wirowa\u0107 nie b\u0119d\u0105. Genialna jest ta trzecia cz\u0119\u015b\u0107\u2026.<\/div>\n
———————————<\/div>\n<\/div>\n
\n
Po ka\u017cdym sztormie my\u015bli si\u0119 pozbiera\u0107 nie mog\u0105. Porozrzucane, sponiewierane, piaskiem s\u0142onym uwalone, potargane i nie wiadomo, od czego oderwane. Szukaj\u0105 siebie, wpadaj\u0105 na inne, przepychaj\u0105, nie pasuj\u0105 do siebie, nabrudz\u0105 tylko, \u015blady innych krzywd w tobie zostawi\u0105. Sprz\u0105taj to p\u00f3\u017aniej, wytrzep je z siebie, a jak ju\u017c wszystko rozgonisz – przeci\u0105gnij r\u0119k\u0105, jak ko\u0142dra d\u0142uga i szeroka, \u017ceby wyg\u0142adzi\u0107 j\u0105 dla nowego snu. Na takiej ko\u0142drze inaczej si\u0119 oddechy \u015bpi\u0105cych uk\u0142adaj\u0105. Im te\u017c si\u0119 co\u015b nale\u017cy. W ko\u0144cu to noc z niedzieli na poniedzia\u0142ek.<\/div>\n
———————————<\/div>\n<\/div>\n
\n
Sen nigdy nie wraca\u2026 Bo on nigdy nie odchodzi. Raz wy\u015bniony, jak tomy Nad Niemnem czy Noce i dnie \u2013 wraca na p\u00f3\u0142k\u0119. Gdyby by\u0142o inaczej \u2013 ka\u017cdy widzia\u0142by, \u017ce czego\u015b ci brak, \u017ce zgubi\u0142e\u015b sen, a \u015bni\u0107 \u015bni\u0142e\u015b, bo to wida\u0107. \u0179renice masz szeroko otwarte.<\/div>\n<\/div>\n
\n
Sen wi\u0119cej wie o tobie ni\u017c ty sam o czymkolwiek. Nie on tobie, a ty jemu jeste\u015b potrzebny. Z ciebie si\u0119 on cukruje i dlatego tak smakuje\u2026<\/div>\n
———————————<\/div>\n<\/div>\n
\n
Ojciec lubi\u0142 Oniegina. Kiedy Tadeusz Klimowski, ucze\u0144 Ojca, miast zg\u0142\u0119bia\u0107 tajemnice trygonometrii czy greki – pisa\u0142 teksty piosenek albo uk\u0142ada\u0142 melodie, Ojciec wyznaczy\u0142 mu kar\u0119. Por\u0105ba\u0107 spory pie\u0144 drewna na szczapy. Po wykonanej robocie \u2013 by\u0142 czas na papieroska. Iskra gdzie\u015b si\u0119 zapr\u00f3szy\u0142a, por\u0105bane drewno i drewutnia posz\u0142y z dymem.<\/div>\n<\/div>\n
\n
Tadeusz, opowiada\u0142 t\u0119 histori\u0119 z takim przej\u0119ciem, z jakim Ojciec – wzburzeniem. Ale \u2013 m\u00f3wi\u0142 \u2013 co by\u0142o robi\u0107, jemu s\u0105dzona by\u0142a poezja. A skoro tak, to niech b\u0119dzie najlepsza. I za kar\u0119 zada\u0142 Tadeuszowi nagrod\u0119 \u2013 naucz si\u0119 Oniegina, w oryginale na pami\u0119\u0107.<\/div>\n<\/div>\n
\n
Ci\u0105gle widz\u0119 to ich spotkanie, po kilkudziesi\u0119ciu latach, w radiowym korytarzu, przy Niedzia\u0142kowskiego, w starej redakcji.<\/div>\n<\/div>\n
\n
By\u0142y \u0142zy. Nie wiem, co bardziej serdeczne: one czy wzajemne przeprosiny obu m\u0119\u017cczyzn.<\/div>\n<\/div>\n
\n
Tak ich zapami\u0119ta\u0142em. Dlaczego obraz ten dzi\u015b do mnie wr\u00f3ci\u0142?<\/div>\n<\/div>\n
\n
Chyba znalaz\u0142em ten fragment, kt\u00f3ry im si\u0119 wtedy w pami\u0119ci pojawi\u0142.<\/div>\n<\/div>\n
\n
Ws\u0142uchany w mi\u0142o\u015b\u0107, mi\u0142o\u015b\u0107 \u015bpiewa\u0142<\/div>\n
I jasna by\u0142a jego pie\u015b\u0144<\/div>\n
Jak my\u015bli prostodusznych dziewoj,<\/div>\n
Jak b\u0142ogi niemowl\u0119cia sen,<\/div>\n
Jak ksi\u0119\u017cyc, b\u00f3stwo czu\u0142ych westchnie\u0144<\/div>\n
W pustyni nieba, hen, bezkresnej;<\/div>\n
Roz\u0142\u0105k\u0119 \u015bpiewa\u0142, smutek, \u017cal<\/div>\n
I mgliste co\u015b i mglista dal,<\/div>\n
I romantycznych r\u00f3\u017c pi\u0119kno\u015bci,<\/div>\n
Opiewa\u0142 kraj, co w dali m\u017cy,<\/div>\n
Gdzie d\u0142ugo \u017cywe jego \u0142zy<\/div>\n
Wp\u0142ywa\u0142y w \u0142ono samotno\u015bci;<\/div>\n
![\"\"](\"https:\/\/koszur.net\/wp-content\/uploads\/2023\/02\/wozny_02_26b.jpg\")
<\/a><\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":"