<\/p>\n
Zadam ci jedno pytanie. My\u015bl\u0119, \u017ce wa\u017cne.<\/p>\n
Nie wiem tylko dlaczego pojawi\u0142o si\u0119 ono dzi\u015b w nocy\u2026 Co sprawi\u0142o, \u017ce us\u0142ysza\u0142em je tak wyra\u017anie? I dlaczego tu\u017c przed \u015bwitem? Jakby w po\u015bpiechu, z obaw\u0105, \u017ce nie zd\u0105\u017cy zdmuchn\u0105\u0107 t\u0119 resztk\u0119 spokoju, jak\u0105 zachowa\u0142em na \u201eczarn\u0105 godzin\u0119\u201d. Powiedzenie Ojca\u2026 Czy pytanie to jest wynikiem refleksji ze splotu tylu wczorajszych wieczornych rozm\u00f3w, wiadomo\u015bci, zaskocze\u0144 i rozczarowa\u0144? Je\u015bli w obszarze naszego kosmosu dochodzi do syndromu, do zderze\u0144, zap\u0119tle\u0144 i karamboli to wczoraj w\u0142a\u015bnie co\u015b takiego si\u0119 wydarzy\u0142o. Niemal w jednej chwili, gdy stan\u0105\u0142em na \u015brodku mojego skrzy\u017cowania, odebra\u0142em seri\u0119 nast\u0119puj\u0105cych po sobie cios\u00f3w. Czy ich kolejno\u015b\u0107 mia\u0142a znaczenie dla tego pytania? Nie wiem. Wa\u017cne jest to pytanie\u2026<\/p>\n
Za chwil\u0119 zacznie si\u0119 kolejny wiecz\u00f3r. W oknie odbija si\u0119 o\u015bwietlony fragment mojego pokoju. Odbicie jest wierne, ale wszystko na nim wida\u0107 odwrotnie. Jestem po tej stronie i mam tego faktu \u015bwiadomo\u015b\u0107. Ale wstaj\u0119 od biurka i widz\u0119, jak id\u0119 tak\u017ce w tamtym, szklanym \u015bwiecie\u2026 Kt\u00f3ry z tych \u015bwiat\u00f3w jest odbiciem drugiego?<\/p>\n
To pytanie\u2026. Ono w jakim\u015b sensie te\u017c tej kwestii dotyczy.<\/p>\n
Wiem, \u017ce s\u0142uchasz mnie. Mo\u017cesz wyj\u015b\u0107, Skulisko\u2026 Wiem, \u017ce tu jeste\u015b. Siedzisz znu\u017cone, jakby\u015b kwitowa\u0142o moje wzburzenie: no, wreszcie. A mo\u017ce ty dobrze wiesz, co chc\u0119 ci powiedzie\u0107? Mo\u017ce ty w jakim\u015b sensie si\u0119 reprodukujesz ch\u0142on\u0105c moj\u0105 energi\u0119 i spostrze\u017cenia, formu\u0142owane w raportach, a zg\u0142aszane przez go\u015bci Korytarza?<\/p>\n
Poruszy\u0142e\u015b si\u0119? Odnosz\u0119 wra\u017cenie, \u017ce siedzisz tam, skulone jak dzwonnik z Notre Dame\u2026 Ulubiona powie\u015b\u0107 mojej Matki.<\/p>\n
Zdradzasz cechy ludzkie?
\nNie. Wydawa\u0142o mi si\u0119\u2026<\/p>\n
To pytanie brzmi – z czego jest cz\u0142owiek?<\/p>\n
Ty, ja, oni, my wszyscy.<\/p>\n
Z czego?<\/p>\n
Gdybym zna\u0142 odpowied\u017a na pocz\u0105tku mojej \u017cyciowej drogi \u2013 nie wiem, czy dotar\u0142bym do tego miejsca? Na ko\u0144cu Route 66 by\u0142em. Gron gniewu wtedy nie zebra\u0142em. Mo\u017ce pora zbior\u00f3w przysz\u0142a dopiero dzi\u015b? Bo ka\u017cdy ma swoj\u0105 Drog\u0119-Matk\u0119, ale meandr\u00f3w i jej d\u0142ugo\u015bci nikt nie zna.<\/p>\n
Nie wiesz, z czego jest cz\u0142owiek?<\/p>\n
Powiem ci.<\/p>\n
Cz\u0142owiek jest z ludzi.<\/p><\/blockquote>\n
Najpierw jeste\u015b fasolk\u0105. Z ojca i matki. Ale gdy ko\u0144czysz lat osiemna\u015bcie, pochylasz si\u0119 nad molekularn\u0105, atomow\u0105 w strukturze list\u0105 os\u00f3b, z kt\u00f3rymi si\u0119 dotychczas spotka\u0142e\u015b, rozmawia\u0142e\u015b, jecha\u0142e\u015b tramwajem. Krawiec, kt\u00f3ry bra\u0142 miar\u0119 na tw\u00f3j pierwszy garnitur, kapral w wojsku, gdy trafi\u0142e\u015b na poligon, pani wychowawczyni w przedszkolu, s\u0105siadka na \u0142awce przy trzepaku\u2026. Odszukaj wszystkich ludzi, po\u015br\u00f3d kt\u00f3rych \u2013 by\u0142e\u015b. Nawet tych, kt\u00f3rzy s\u0105 po drugiej stronie \u015bwiata. Bo oni te\u017c maj\u0105 na ciebie wp\u0142yw. To z nich wszystkich jeste\u015b.<\/p>\n
Zacz\u0105\u0142e\u015b stawia\u0107 kroki w taki sam spos\u00f3b jak ten piechur, kt\u00f3rego spotka\u0142e\u015b na bezdro\u017cach, przedzia\u0142ek zaczesa\u0142e\u015b, bo podobny mia\u0142 znajomy mechanik samochodowy. Od pani w bibliotece przej\u0105\u0142e\u015b spos\u00f3b przek\u0142adania karek w ksi\u0105\u017cce a r\u0119ce na oparcie przedniego siedzenia zak\u0142adasz tak, jak tw\u00f3j dziadek. Nie u\u015bwiadamiasz sobie, nie kontrolujesz tych proces\u00f3w, ty \u2013 po prostu – bezwiednie przejmujesz te mikro dyspozycje.<\/p>\n
R\u00f3wnolegle na\u015bladujesz melodie g\u0142osu profesora, k\u0142aniasz si\u0119 matce kolegi tak, jak ten aktor z francuskiego filmu.<\/p>\n
Trzeci pas startowy do \u017cycia to my\u015blenie i poznawanie mechanizm\u00f3w \u015bwiata. Zaczynasz interesowa\u0107 si\u0119 fizyk\u0105 lub histori\u0105 sztuki.<\/p>\n
I tak dalej, i tak dalej. Nawet je\u015bli wydaje ci si\u0119, \u017ce co\u015b sam wymy\u015bli\u0142e\u015b, to jest to do pewnego przynajmniej momentu jedynie wniosek, suma, konstatacja w\u0142a\u015bnie kalejdoskopowo nagromadzonych uderze\u0144 d\u0142uta, kt\u00f3re ci\u0119 rze\u017abi w ca\u0142ym procesie twoich spotka\u0144 z innymi lud\u017ami.<\/p>\n
To wszystko o czym powiedzia\u0142em jest wa\u017cne. Ale znaczy niemal tyle co nic. Dopiero umieszczenie tych proces\u00f3w na linii czasu, jak w przypadku wina czy wytr\u0105cania patyny, uruchamia proces jakby odwrotny. Te gesty, s\u0142owa, zachowania \u2013 zaczynasz poddawa\u0107 twojej refleksji. Wtedy dziwisz si\u0119, \u017ce tak uni\u017cenie si\u0119 k\u0142aniasz, bezrozumnie powtarzasz jak\u0105\u015b formu\u0142k\u0119, kiedy\u015b u kogo\u015b zas\u0142yszan\u0105, a\u017c wreszcie dochodzisz do punktu, w kt\u00f3rym chcesz odrzuci\u0107, usun\u0105\u0107, wyrwa\u0107 z siebie znamiona, kt\u00f3rymi naznaczony zosta\u0142e\u015b przez innych, z kt\u00f3rych jeste\u015b zbudowany.<\/p>\n
I tu zaczyna si\u0119 dramat.<\/p>\n
Nic nie zmienia si\u0119 tak szybko jak czo\u0142o lodowca. Usi\u0105d\u017a, patrz i my\u015bl. L\u00f3d, kt\u00f3ry powstawa\u0142 tysi\u0105ce lat temu, nagle p\u0119ka, nie wytrzymuje naporu \u015bwiat\u0142a i ciep\u0142a, kruszy si\u0119, deformuje i rozpada.<\/p>\n
Ten l\u00f3d, to ludzie, z kt\u00f3rych powsta\u0142e\u015b. Odrywasz ich od siebie lub pozwalasz by sami opadli, cz\u0119sto z pot\u0119\u017cnym trzaskiem, niespotykanym gdziekolwiek indziej echem, mro\u017c\u0105cym krew w \u017cy\u0142ach przera\u017ceniem. I te kryszta\u0142y, kryszta\u0142ki lodu wpadaj\u0105 do wody pozbawionej ca\u0142kowicie ciep\u0142a. Nie topi\u0105 si\u0119, ale te\u017c nie wr\u00f3c\u0105 ju\u017c do dawnej postaci.<\/p>\n
\nZdj\u0119cie mo\u017cesz porwa\u0107, listy od cz\u0142owieka \u2013 spali\u0107. I tyle. Jego samego \u2013 nie usuniesz z pami\u0119ci. Teraz dopiero, w ich dotychczasowym miejscu i roli jak\u0105 odegrali w twoim \u017cyciu zacznie si\u0119\u00a0w tobie proces ropny, pojawi si\u0119 zgorzel, zgnilizna, a wi\u0119c atrybuty nieusuwalne.<\/p>\n
Lecz i to nie wie\u0144czy ca\u0142ego procesu. Wyj\u0119cie tej jednej osoby z twojej konstrukcji \u2013 tak, dobrze my\u015blisz, podetnie tak\u017ce twoje fundamenty. Nie mo\u017cesz odepchn\u0105\u0107 ich od siebie, nie uwolnisz si\u0119 od nich.<\/p>\n
Skaleczone drzewo, podobno, potrzebuje nawet czterech kwadrans\u00f3w by u\u015bwiadomi\u0107 sobie, \u017ce krwawi.<\/p>\n
A cz\u0142owiek zraniony? On wie to od razu. I nie dzwoni po pogotowie, nie zak\u0142ada opatrunku. Bo nie ma takiej pomocy i \u017caden banda\u017c rany nie uci\u015bnie, by mog\u0142a si\u0119 zabli\u017ani\u0107. A je\u015bli zd\u0105\u017cy \u2013 to blizna ci o wszystkim przypomni.<\/p>\n
<\/p>\n
Patrzysz, ale nie wiem, co wzrok tw\u00f3j znaczy? Masz jakiekolwiek uczucia w sobie? Kocha\u0142e\u015b kiedy\u015b? Nie, moje Skupisko, nie b\u0119d\u0119 ci\u0119 prowokowa\u0142 tanimi chwytami. Mo\u017ce ta sfera jest ci ca\u0142kiem obca. Czym ty jeste\u015b? Kim?<\/p>\n
Zn\u00f3w si\u0119 poruszy\u0142e\u015b? Czy ty opu\u015bci\u0142e\u015b rami\u0119? Mam z\u0142udzenia? Nie jest przecie\u017c\u2026 \u00a0cz\u0142owiekiem.<\/p>\n
\nWczoraj by\u0142 wiecz\u00f3r odej\u015b\u0107\u2026<\/p>\n
To jedno jest mi tak\u2026 bliskie. Tamtych nie rozumiem jeszcze, ale tego spodziewa\u0142em si\u0119 od dawna.<\/p>\n
Aktor, powstaniec, meloman, znawca swingu i muzyki tanecznej. W swoich zbiorach mia\u0142 nagrania wszystkich orkiestr tanecznych \u015bwiata. Ale nie mia\u0142 nogi. Nie ta\u0144czy\u0142\u2026<\/p>\n
Siadywali\u015bmy, s\u0142uchali\u015bmy. Pan Marek komentowa\u0142 wykonania, uwielbia\u0142 orkiestr\u0119 Silvestra. Z ca\u0142ego \u015bwiata \u015bci\u0105ga\u0142 nagrania historyczne. Obdarowywa\u0142 znajomych muzycznymi per\u0142ami ze swoich zbior\u00f3w. By\u0142 bardzo szanowany w niewielkim gronie r\u00f3wnych jemu ludzi zasad i protoko\u0142u.<\/p>\n
Latem spotykali\u015bmy si\u0119 we \u015brody. Pozje\u017cd\u017ca\u0142 taks\u00f3wk\u0105, zawsze nieco podekscytowany rozmow\u0105 z kierowc\u0105.<\/p>\n
– Poza spotkaniami na pa\u0144skim tarasie, w\u015br\u00f3d tych ptak\u00f3w, ju\u017c tylko taks\u00f3wkarze s\u0105 moimi rozm\u00f3wcami.<\/p>\n
To by\u0142o przykre. Ale prawdziwe. Ca\u0142y sw\u00f3j \u015bwiat zostawi\u0142 gdzie\u015b, tam\u2026 Uczucie go tutaj sprowadzi\u0142o. Wraz z \u017con\u0105 tworzyli par\u0119 jak z bizantyjskiej mozaiki. Intonacja, artykulacja, gestykulacja. Do tego wiedza, oczytanie, sztuka konwersacji. Ca\u0142o\u015b\u0107 w oprawie z dumy, stanowczo\u015bci i dr\u017cenia g\u0142osu, gdy spogl\u0105da\u0142 na powsta\u0144cz\u0105 opask\u0119, kt\u00f3ra wraz z he\u0142mem le\u017ca\u0142a za szybk\u0105 w kredensie.<\/p>\n
Najbardziej wyr\u00f3\u017cnia\u0142o Go\u2026 tempo. Klasyczne, miarowe, stonowane, ale wykwintne. Czy to on, czy co\u015b nim dyrygowa\u0142o? Nie wiem, ale dwie godziny przy fili\u017cance herbaty zamienia\u0142y si\u0119 w mgnienie.<\/p>\n
\nCo? Co\u015b chcia\u0142e\u015b powiedzie\u0107?<\/p>\n
Wydawa\u0142o mi si\u0119 zn\u00f3w, \u017ce zgi\u0105\u0142e\u015b r\u0119k\u0119 w \u0142okciu, jakby\u015b chcia\u0142 d\u0142oni\u0105 dotkn\u0105\u0107 twarzy\u2026 Czy ty, Skulisko, masz twarz?<\/p>\n
\nPowiem ci jeszcze jedno, co niech zabrzmi tak, jak ja to kiedy\u015b us\u0142ysza\u0142em. Kiedy pan Marek zachorowa\u0142, zatelefonowa\u0142a do mnie jego \u017bona.<\/p>\n
Rozmawiali\u015bmy chwil\u0119 o r\u00f3\u017cnych sprawach, o kwestiach formalnych, o dokumentach, ewentualnym doradcach. Wtedy us\u0142ysza\u0142em…<\/p>\n
– Ale Marek ma absolutne i bezgraniczne zaufanie do pana. On liczy si\u0119 tylko z pana zdaniem i prosi\u0142, abym to panu powiedzia\u0142a. Ma by\u0107 tak, jak pan zdecyduje.<\/p>\n
Ostro pryskaj\u0105 ska\u0142y i iskry, niekiedy ze \u0142z\u0105 zmieszane, gdy d\u0142uto \u017cycia wykuwa ciebie takimi zdaniami.<\/p><\/blockquote>\n
Nie tra\u0107my wi\u0119c s\u0142\u00f3w\u2026.<\/p>\n
Maestro Victor Silvester and His Balroom Orchestra!<\/p>\n
<\/p>\n