{"id":11008,"date":"2023-02-16T19:59:54","date_gmt":"2023-02-16T18:59:54","guid":{"rendered":"https:\/\/koszur.net\/?p=11008"},"modified":"2023-02-16T19:59:54","modified_gmt":"2023-02-16T18:59:54","slug":"16-lutego","status":"publish","type":"post","link":"https:\/\/koszur.net\/index.php\/2023\/02\/16\/16-lutego\/","title":{"rendered":"16 lutego"},"content":{"rendered":"
\n
\n
\n
RAPORT WO\u0179NEGO z 16 lutego 2023 roku<\/strong><\/div>\n
<\/div>\n
Miejsce<\/strong>: Korytarz<\/div>\n
Osoby<\/strong>:\u00a0\u00a0 Telefon bez ostatniej cyfry<\/div>\n
\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0 kreska nad t\u0119tnic\u0105<\/div>\n
\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0 Skulisko \u2013 moje we mnie?<\/div>\n
\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0 Ciastko z kremem<\/div>\n
\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0 Propagacja mgielna<\/div>\n
\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0 Jutro wichura<\/div>\n
<\/div>\n<\/div>\n
\n
i ca\u0142a reszta, r\u00f3wnie wa\u017cna czyli \u2013 nic.<\/div>\n<\/div>\n<\/section>\n
\n

 <\/p>\n

Skulisko\u2026.<\/p>\n

Chyba si\u0119 jednak za nim troch\u0119 st\u0119skni\u0142em.<\/p>\n

Tyle wydarze\u0144 i zmian w ci\u0105gu ostatnich dni sprawi\u0142o, \u017ce usun\u0119\u0142o si\u0119, zesz\u0142o z ostatniego planu na ten ju\u017c zapomniany. Hm\u2026 Nie mia\u0142em dla niego czasu.<\/p>\n

Troch\u0119 g\u0142upio mi si\u0119 zrobi\u0142o.<\/p>\n

Od tylu dni jeste\u015bmy razem w Korytarzu, a nic o sobie nie wiemy. Nie wiem, kim lub czym jest, dlaczego tu jest, po co i z jakiego powodu zawsze trzyma si\u0119 na uboczu, w cieniu, wr\u0119cz w pogardzie jakiej\u015b. Ale bez wzgl\u0119du na wszystko – jest zawsze obok mnie. Jego obecno\u015b\u0107 sprawia, \u017ce cho\u0107 zewsz\u0105d otacza mnie pustka, to z tym jednym ma\u0142ym wyj\u0105tkiem, Skuliskiem.<\/p>\n

\n

Kiedy ju\u017c nie mia\u0142em na tyle si\u0142y, by odbiwszy si\u0119 od dna wyskoczy\u0107 ponad powierzchni\u0119 wody, kto\u015b chwyci\u0142 mnie za w\u0142osy i z krzykiem, ordynarn\u0105 po\u0142ajank\u0105 zaci\u0105gn\u0105\u0142 mnie na brzeg. Rzuci\u0142 na twardy, poro\u015bni\u0119ty piasek, kt\u00f3rego widok pami\u0119tam do dzi\u015b. Jakby to by\u0142a pierwsza rzecz po nowo narodzeniu.<\/p>\n

Gdy ugrz\u0119z\u0142em w \u015brodku nocy w centrum Lizbony, bez grosza przy duszy, w czasach, gdy o telefonach kom\u00f3rkowych nawet Juliusz Verne nie pisa\u0142 w swoich ksi\u0105\u017ckach \u2013 podszed\u0142 do mnie cz\u0142owiek i palcem pokaza\u0142 kawiarni\u0119. Zam\u00f3wi\u0142 u barmana du\u017cy kubek czarnej kawy i dwa croissanty, prze\u0142o\u017cone solidnymi plastrami szynki parme\u0144skiej. Poszed\u0142em umy\u0107 r\u0119ce. Gdy wr\u00f3ci\u0142em, tego cz\u0142owieka ju\u017c nie by\u0142o w kawiarni. Ale by\u0142a kawa i bu\u0142ki. Nigdy wi\u0119cej si\u0119 nie spotkali\u015bmy.<\/p>\n

Gdy w Niemczech, podczas ogromniej nawa\u0142nicy, na bocznej drodze, po tym jak lewe ko\u0142o mojego auta wpad\u0142o w wielk\u0105 wyrw\u0119, \u0142ami\u0105c po\u0142ow\u0119 przedniego zawieszenia, dr\u017ca\u0142em z zimna czekaj\u0105c na brzask i ustanie ulewy, kto\u015b zapuka\u0142 w szyb\u0119 i po chwili zabra\u0142 mnie do swojego domu, nieopodal drogi, kt\u00f3rego w tych ciemno\u015bciach nie by\u0142bym w stanie wypatrze\u0107.<\/p>\n

Kiedy\u015b w Norwegii, sp\u00f3\u017ani\u0142em si\u0119 na ostatni autobus.<\/p>\n

W Pradze \u2013 zgubi\u0142em kartk\u0119 z adresem kolegi.<\/p>\n

We Francji nie mog\u0142em uruchomi\u0107 auta, bo z\u0142odziej wyrwa\u0142 stacyjk\u0119\u2026<\/p>\n

We wszystkich tych miejscach pojawia\u0142 si\u0119 kto\u015b, kto o nic nie pyta\u0142 tylko pomaga\u0142, jakby lepiej ode mnie wiedzia\u0142, co si\u0119 sta\u0142o i co zrobi\u0107 nale\u017cy.<\/p>\n

\n

Kilka dni temu Olo poinformowa\u0142 mnie, \u017ce do jego klasy do\u0142\u0105czy\u0142 kolega z Ameryki.<\/p>\n

– A wiesz, \u017ce on m\u00f3wi tylko po angielsku? A ja te\u017c m\u00f3wi\u0119 po angielsku. I ja mu wszystko powiedzia\u0142em i wtedy on mi powiedzia\u0142, \u017ce my jeste\u015bmy teraz przyjaci\u00f3\u0142mi.<\/p>\n

– A kto to jest przyjaciel? \u2013 zapyta\u0142em.<\/p>\n

– No, ten, kto m\u00f3wi po angielsku.<\/p>\n

\n

Pierwsze wype\u0142nienie w polu semantycznym s\u0142owa przyjaciel \u2013 osadzone.<\/p>\n

D\u0142ugo rozmawiali\u015bmy na temat koleg\u00f3w z klasy Ola. \u017badnemu nie przyzna\u0142 tego miana, gdy podrzuca\u0142em mu cechy, jakimi wyr\u00f3\u017cnia\u0107 si\u0119 powinien przyjaciel. Olo jest bardzo krytyczny, ale, jak przysta\u0142o na ka\u017cde dziecko \u2013 szczery bezinteresownie. Ten popycha drugiego koleg\u0119, tamten podczas przerwy kopie plecaki innych uczni\u00f3w. A dziewczyny w og\u00f3le si\u0119 nie licz\u0105. Chodz\u0105 tylko ze sob\u0105 i si\u0119 nie wtr\u0105caj\u0105. Niestety, tylko jedna kole\u017canka mu si\u0119 podoba.<\/p>\n

– Bo jest mi\u0142a.<\/p>\n

\n

Przyja\u017a\u0144. Ta nigdy nie po\u0142\u0105czy kobiety z m\u0119\u017cczyzn\u0105. Je\u015bli jest przywo\u0142ywana s\u0142owem, to tylko jako kiepski kamufla\u017c, pod kt\u00f3rym nie uda si\u0119 schowa\u0107 uczucia lub przynajmniej pewnej nerwowo\u015bci biernej. To tak, jakby rzecz\u0105 normaln\u0105 by\u0142o we w\u0142asnym domu nigdy nie przekroczy\u0107 progu pokoju, a \u017cycie wie\u015b\u0107 wy\u0142\u0105cznie w korytarzu.<\/p>\n

\n

Wymieraj\u0105 gatunki zwierz\u0105t, znikaj\u0105 ro\u015bliny, zmienia si\u0119 klimat. Nie spotkasz ju\u017c tej temperatury rozmowy, nieodpartej ch\u0119ci przerzucania si\u0119 my\u015blami z kim\u015b, kto jest jakby drug\u0105 nasz\u0105 po\u0142ow\u0105.<\/p>\n

\n

Mia\u0142em problem ze zrobieniem pierwszej kreski szkicu na kartonie czy p\u0142\u00f3tnie. A chcieli\u015bmy namalowa\u0107 fragment przybud\u00f3wki starego ko\u015bci\u00f3\u0142ka, niemal ca\u0142kowicie przes\u0142oni\u0119tego dwoma kwitn\u0105cymi kasztanowcami. W\u0142a\u015bciwie to intrygowa\u0142y nas te drzewa. Ja namaluj\u0119 cz\u0119\u015b\u0107 od prawego w praw\u0105 stron\u0119, a ty bierz drzewo po lewej stronie i poci\u0105gnij jak daleko si\u0119 da, w stron\u0119 wschodu s\u0142o\u0144ca. Potem oba p\u0142\u00f3tna postawimy obok siebie. Ale ta pierwsza kreska, ten akt\u2026. Przyjaciel podszed\u0142, wyj\u0105\u0142 o\u0142\u00f3wek z mojej r\u0119ki i przeci\u0105\u0142 pustk\u0119 p\u0142\u00f3tna, jakby to by\u0142a sk\u00f3ra nad pulsuj\u0105c\u0105, czekaj\u0105c\u0105 na uwolnienie t\u0119tnic\u0105.<\/p>\n

– No, masz\u2026.<\/p>\n

I wszystko ju\u017c posz\u0142o jak z p\u0142atka.<\/p>\n

Kiedy on nie m\u00f3g\u0142 poradzi\u0107 sobie z wy\u0142\u0105cznikiem schodowym, bez s\u0142owa i niemal z zamkni\u0119tymi oczami po\u0142\u0105czy\u0142em przewody. Wygl\u0105da\u0142o to tak, jakby na drodze jednego z nas co jaki\u015b czas pojawia\u0142a si\u0119 przeszkoda. Jej usuni\u0119cie by\u0142o mo\u017cliwe tylko przez tego drugiego.<\/p>\n

\n

Im chudszy staje si\u0119 z ka\u017cdym dniem m\u00f3j kalendarz, im cz\u0119\u015bciej spogl\u0105da\u0142em na topniej\u0105c\u0105 ilo\u015b\u0107 kartek do zerwania, a t\u0119 dzisiejsz\u0105 usuwam tak p\u00f3\u017ano jak tylko si\u0119 da, to osoba przyjaciela nabiera wyj\u0105tkowego i ju\u017c tylko mentalnego znaczenia.<\/p>\n

Testuj\u0119, pr\u00f3buj\u0119, u\u015bmiecham si\u0119, k\u0142aniam nieznanej osobie mijanej podczas spaceru, nieproszony ujmuj\u0119 za rami\u0119 kogo\u015b, pe\u0142nego obaw, wkraczaj\u0105cego w\u0142a\u015bnie na jezdni\u0119 czy zagaduj\u0119 t\u0119 dziewczyn\u0119, kt\u00f3ra siedzi na \u0142awce przy nadmorskiej promenadzie, z nogami podci\u0105gni\u0119tymi na siedzisko, skulonej, zwini\u0119tej, wyra\u017anie poobijanej\u2026 Starszy pan, sil\u0105cy si\u0119 na \u017carty\u2026 a te s\u0105 ca\u0142kiem demode\u2026 Wa\u017cne, \u017ce si\u0119 kto\u015b do ciebie odezwa\u0142, \u017ce zacz\u0119li\u015bmy m\u00f3wi\u0107 o byle czym, a w konsekwencji, po godzinie mog\u0142em \u015bmia\u0142o powiedzie\u0107:<\/p>\n

– M\u0142oda damo, czuj\u0119, \u017ce uda\u0142o si\u0119 pani mnie poderwa\u0107, dlatego \u017cycz\u0119 sobie, aby zabra\u0142a mnie pani do tej kawiarni, gdzie zam\u00f3wi\u0119 dla pani najbardziej kaloryczne ciastko na \u015bwiecie.<\/p>\n

I poszli\u015bmy! Ciastka zjad\u0142a dwa! Na po\u017cegnanie zapyta\u0142a, czy mo\u017ce zapisa\u0107 numer mojego telefonu?<\/p>\n

– Nie, ju\u017c nie ma potrzeby, a gdyby kiedy\u015b si\u0119 taka zn\u00f3w pojawi\u0142a, przecie\u017c wiem, gdzie pani\u0105 znajd\u0119. A bient\u00f4t, mademoiselle\u00a0!<\/p>\n

\n

Szpital, par\u0119 minut po drugiej w nocy\u2026 Obaj wiedzieli\u015bmy, \u017ce nie u\u015bniemy. Jeste\u015bmy tu od dw\u00f3ch dni, ale nie zamienili\u015bmy ani s\u0142owa. A do bia\u0142ego dnia, opowiedzieli\u015bmy sobie wszystko o nas samych. O sprawach, o kt\u00f3rych \u017caden z nas nigdy nikomu nie wspomina\u0142. Ale nie idzie tu o zdarzenia czy fakty, lecz o my\u015bli, kt\u00f3re w nas gni\u0107 ju\u017c zaczyna\u0142y, z\u017cera\u0142y ca\u0142\u0105 dobr\u0105 energi\u0119 tylko dlatego, \u017ce nie mogli\u015bmy ich nikomu przekaza\u0107. Nie spotkali\u015bmy wcze\u015bniej kogo\u015b, kto te nasze sprawy m\u00f3g\u0142by cho\u0107 przez kilka sekund za nas potrzyma\u0107, \u017ceby\u015bmy nieco od nich odpocz\u0119li.<\/p>\n

\n

Mg\u0142a g\u0119stnieje z ka\u017cd\u0105 chwil\u0105, a wcze\u015bniej jaki\u015b niepok\u00f3j t\u0142uk\u0142 si\u0119 przez t\u0119 jedn\u0105 z dw\u00f3ch uliczek w mojej wsi. Kr\u00f3tko po zmierzchu s\u0105siadka wysz\u0142a sprawdzi\u0107 skrzynk\u0119 na listy. Widzia\u0142em, \u017ce zagl\u0105da\u0142a tam rano, potem dwa razy po po\u0142udnie. Tak robi codziennie. M\u0119\u017ca pochowa\u0142a dwa lata temu. Gdy jeszcze \u017cy\u0142, a helikopterem przylecia\u0142 lekarz i zabra\u0142 j\u0105 do szpitala, s\u0105siad ca\u0142e dnie siedzia\u0142 w swoim w\u00f3zku, przed bram\u0105 i wpatrywa\u0142 si\u0119 w \u015bwiat\u0142o ulicy. Wo\u0142a\u0142 mnie i zaczyna\u0142 opowiada\u0107 t\u0119 sam\u0105 histori\u0119, kt\u00f3rej nie wy\u0142ka\u0142 nigdy do ko\u0144ca. \u00a0Nie polecia\u0142a z jego oczu ani jedna \u0142za, ale on wr\u0119cz rozrywany by\u0142 przez \u017cal i t\u0119sknot\u0119 na wi\u00f3ry wspomnie\u0144 i nici, z kt\u00f3rych upletli z \u017con\u0105 lin\u0119, a ta ich omota\u0142a. Jego opowie\u015b\u0107 to by\u0142a dobywaj\u0105ca si\u0119 z jakiej\u015b czelu\u015bci wykrzywiona, pokr\u0119cona i po\u0142amana pie\u015b\u0144 niezgody na roz\u0142\u0105k\u0119. R\u0119koma pokazywa\u0142, \u017ce tam, w szpitalu, rozci\u0119li jego \u017conie ca\u0142\u0105 klatk\u0119 piersiow\u0105, \u017ce musieli dosta\u0107 si\u0119 do serca. I to serce \u2013 tu dr\u017c\u0105c\u0105 r\u0119k\u0105 pokazywa\u0142, jak zszywano.<\/p>\n

– Serce jej p\u0119k\u0142o \u2013 zapyta\u0142em?<\/p>\n

– Yyyy \u2013 pokiwa\u0142 twierdz\u0105co g\u0142ow\u0105.<\/p>\n

– Dlaczego?<\/p>\n

Jego prawa r\u0119ka obj\u0119\u0142a zwini\u0119t\u0105 lew\u0105 d\u0142o\u0144, obie przyci\u0105gn\u0105\u0142 do siebie, pochyli\u0142 g\u0142ow\u0119 i powiedzia\u0142 co\u015b, co zrozumia\u0142em jako \u201erazem, tylko razem, zawsze razem\u201d.<\/p>\n

\n

Bardzo cz\u0119sto, wieczorem, bo wtedy propagacja uczu\u0107 jest najsilniejsza, uruchamiam transmisj\u0119 z tym ma\u0142ym tarasem, schowanym w\u015br\u00f3d drzew ja\u015bminowych w B. nad Morzem P\u00f3\u0142nocnym. \u0141\u0105cz\u0119 do sieci \u00f3w ponury i ciemny korytarz w Sewilli, gdzie za rogiem jest ma\u0142a kawiarnia, a w niej pracuje pewnie do dzi\u015b dziewczyna, kt\u00f3ra przez ostatnich prawie pi\u0119\u0107dziesi\u0105t lat zastanawia si\u0119 tak jak i ja \u2013 czy to ju\u017c nie pora na jeszcze jedn\u0105 mocn\u0105 kaw\u0119? Albo ten k\u0105cik w Seatle, inny w Sztokholmie i zupe\u0142nie najmniejszy w Carskim Siole\u2026 I jest jeszcze jeden we wsi Niechniewicze ko\u0142o Nowogr\u00f3dka. To taki fragment ogrodu z wysokimi malwami\u2026 O, zapomnia\u0142bym – przed dworcem Keleti w Budapeszcie \u2013 salonik z pami\u0105tkami. Jest te\u017c na cmentarzu w \u015a. mogi\u0142a, kt\u00f3rej\u2026 nie znalaz\u0142em. R\u00f3\u017ce po\u0142o\u017cy\u0142em na \u0142awce. Przecie\u017c nie mog\u0142em nie zauwa\u017cy\u0107, \u017ce ona\u2026. To by\u0142 m\u00f3j b\u0142\u0105d\u2026<\/p>\n

Teraz zn\u00f3w czuj\u0119 wieczorn\u0105 wilgo\u0107, gdy przesiadywa\u0142em na tarasie w Hilversrum, obok warsztatu rowerowego, na pierwszym pi\u0119trze, a m\u00f3j balkon graniczy\u0142 z tym drugim, z kt\u00f3rego zawsze dobiega\u0142 d\u017awi\u0119k wiolonczeli. A Hanover i Kilonia, no i Kiel? I Aarhus i Gardno, to niedaleko szybkiej S3, a wtedy wzd\u0142u\u017c wij\u0105cej si\u0119 w\u0105skiej drogi od zjazdu z autostrady do Gryfina. Nigdy drugi raz si\u0119 nie spotkali\u015bmy. Ale ja, jestem z nimi wszystkimi ka\u017cdego dnia. Tak silne to by\u0142y doznania, tak niewyczerpane w zasobach dobrej energii.<\/p>\n

\n

Czy pr\u00f3bowa\u0142em kt\u00f3re\u015b z tych wi\u0119zi pobudzi\u0107, delikatnie o\u017cywi\u0107, jak szarpni\u0119cie struny w gitarze – przywo\u0142a\u0107? Wys\u0142a\u0142em kartk\u0119 bez podpisu z innego kraju, przes\u0142a\u0142em kwiaty, i to nie te, jej ulubione, bez bileciku\u2026<\/p>\n

Ostatnio znalaz\u0142em w kartonie stary aparat telefoniczny. Ustawi\u0142em go na stoliku, wykr\u0119ci\u0142em numer, bez ostatniej cyfry. Drut opad\u0142 na pod\u0142og\u0119, w s\u0142uchawce odezwa\u0142a si\u0119 g\u0142ucha cisza. Po chwili ja\u2026 us\u0142ysza\u0142em g\u0142os\u2026 Jestem pewny, \u017ce 2200 kilometr\u00f3w ode mnie, przy ulicy R. odezwa\u0142 si\u0119 dzwonek telefonu, kt\u00f3ry kiedy\u015b zawsze sta\u0142 na szafce ko\u0142o lustra. Jestem pewny, \u017ce odezwa\u0142 si\u0119 przynajmniej raz.<\/p>\n

Wiadomo\u015b\u0107 zosta\u0142a przekazana.<\/p>\n

\n

Lecz inne jeszcze jest, coraz aktywniejsze i ju\u017c niemal si\u0119 materializuj\u0105ce uczucie blisko\u015bci z tymi, kt\u00f3rzy na nasze spotkanie czekaj\u0105 od tak dawna. Trudna jest nauka rozpoznawania informacji zapisanych w kszta\u0142cie chmur nad powierzchni\u0105 morza, ugi\u0119ciem si\u0119 \u0142an\u00f3w zb\u00f3\u017c, gdy wiatr si\u0119 w nie zap\u0119dzi, wygi\u0119tych li\u015bci drzew poruszonych p\u0119dem powierza wzbudzonego przez szybko przeje\u017cd\u017caj\u0105ce auto. Lubi\u0119 szybk\u0105 jazd\u0119.\u2026 W ka\u017cdym z tych akcent\u00f3w jest jaka\u015b wibracja, kt\u00f3ra nie ujawnia \u017cadnych wyra\u017anych znak\u00f3w, a jedynie budzi niepok\u00f3j, niecierpliwy i pogodny\u2026 Zaraz, zaraz, co to, sk\u0105d ja.. co mi to przypomina\u2026?<\/p>\n

\n

\"\"<\/a><\/p>\n

\n

Mg\u0142a staje si\u0119 coraz g\u0119stsza. 23.16\u2026 Robi\u0119 zdj\u0119cie\u2026 Sekund\u0119 p\u00f3\u017aniej gasn\u0105 te dwie uliczne lampy. Ciemno\u015b\u0107 nieprzebrana. Tylko u mnie si\u0119 \u015bwieci. Herman, wiem, siedzi w swoim fotelu, w tamtej cz\u0119\u015bci pokoju. Od kilku dni nie w\u0142\u0105cza\u0142em muzyki. Patrzy gdzie\u015b. Mo\u017ce czeka na Mozarta? Ale ju\u017c si\u0119 chyba pogodzi\u0142 z tym, \u017ce nie b\u0119d\u0119 uprawia\u0142 jego ziemi, \u017ce ona te\u017c zaczeka na kogo\u015b innego, gdy ja z Hermanem, w tamtej jego i mojej cz\u0119\u015bci pokoju patrze\u0107 b\u0119dziemy na tego nowego, gdy przy moi biurku planowa\u0107 b\u0119dzie wiosenne nasadzenia, rabaty, grz\u0105dki. A mo\u017ce mrok nas st\u0105d zaniesie gdzie\u015b do Maroka\u2026 O, to dobry pomys\u0142. P\u00f3jdziemy do tej knajpy, oczywi\u015bcie, napijemy si\u0119 whisky, pos\u0142uchamy muzyki. W pewnej chwili wejdzie tu ta kobieta, kt\u00f3rej wzrok w ka\u017cdym z nas znajdzie cz\u0105stk\u0119 jej ukochanego. Usi\u0105dzie przy stoliku, obok pianisty. Poprosi go, aby za\u015bpiewa\u0142 t\u0119 piosenk\u0119, kt\u00f3rej grania mu zakazano. Wiem, powie, wiem, ale prosz\u0119 ci\u0119 Sam, zagraj j\u0105 dla mnie jeszcze raz.<\/p>\n

Skulisko otworzy\u0142o oczy\u2026<\/p>\n

Ne wiedzia\u0142em, \u017ce ma takie du\u017ce. I chyba ca\u0142kiem \u0142adne\u2026 Czeka\u0142o jak my wszyscy na t\u0119 strof\u0119 wie\u0144cz\u0105c\u0105 tak bardzo zapadaj\u0105ce w serce wspomnienie.<\/p>\n

As time goes bye\u2026<\/p>\n

 <\/p>\n