\n<\/div>\n<\/div>\n
<\/p>\n
Kolejna taka noc. Krokwie pod dachem wzi\u0119\u0142y si\u0119 pod boki i wytrzyma\u0142y. 1895 rok. To musia\u0142 by\u0107 dobry rok. Nawet nie j\u0119kn\u0119\u0142y, gdy piorun uderzy\u0142 kilka metr\u00f3w od domu\u2026.<\/p>\n
Ciekawe, czy tak stare drewno promieniuje jeszcze energi\u0119? Mo\u017ce si\u0119 na strych przenios\u0119?<\/p>\n
\n
\u2013 Wybieraj miejsca, kt\u00f3re maj\u0105 na ciebie wp\u0142yw.<\/p>\n
Zapami\u0119ta\u0142em te s\u0142owa ksi\u0119dza profesora Jana Bednarza. W odpowiedzi pewnie skin\u0105\u0142em g\u0142ow\u0105, zarzuci\u0142em plecak na rami\u0119, a On ruszy\u0142 pewnie przodem, jak mia\u0142 to we zwyczaju, kiedy w ka\u017cde \u015brodowe popo\u0142udnie, 1969-1971, wychodzili\u015bmy na spacer\u2026 Dzi\u015b pchn\u0105\u0142 wielkie drewniane drzwi, kt\u00f3re otworzy\u0142y si\u0119 do\u015b\u0107 leniwie.<\/p>\n
– Kaza\u0142em po\u015bcieli\u0107 ci w komnacie Kopernika.<\/p>\n
Nocowa\u0142em tam chyba przez tydzie\u0144. W ci\u0105gu dnia patrzy\u0142em na uk\u0142adane na posadzce katedry elementy organ\u00f3w, kt\u00f3rych remont nadzorowa\u0142 m\u00f3j Mentor. Po po\u0142udniu s\u0142uchali\u015bmy p\u0142yt, kt\u00f3re wyjmowa\u0142 z wielkiej szafy. P\u00f3\u017aniej przywozi\u0142em mu do Fromborka winyle, kupowane w NRD, zaraz po otwarciu granicy w 1971 roku. Dzi\u015b pozosta\u0142y mi z tamtego okresu listy-karneciki, takie tekturki z przes\u0142aniami na \u017cycie, jakie mi od czasu do czasu wysy\u0142a\u0142 z list\u0105 winylowych tytu\u0142\u00f3w, kt\u00f3re go interesowa\u0142y. Wtedy nie rozumia\u0142em tej Jego pow\u015bci\u0105gliwo\u015bci, a wr\u0119cz ascezy w pos\u0142ugiwaniu si\u0119 j\u0119zykiem.<\/p>\n
– S\u0142owa trzeba zna\u0107, co nie jest r\u00f3wnoznaczne z konieczno\u015bci\u0105 ich wypowiadania, szczeg\u00f3lne w nadmiarze \u2013 mawia\u0142.<\/p>\n
By\u0142 mistrzem r\u00f3wnowa\u017cnik\u00f3w zda\u0144. Stwierdza\u0142, a niby pyta\u0142. Czy interesowa\u0142o go, co my\u015bl\u0119 na jaki\u015b temat? By\u0107 mo\u017ce, bo podpowiada\u0142 mi swoj\u0105 metod\u0119 ci\u0105g\u0142ego podtrzymywania ciekawo\u015bci \u015bwiata. By\u0142 wybitnym muzykologiem. Stworzy\u0142 szko\u0142\u0119 organist\u00f3w. Feliks R\u0105czkowski, Joachim Grubich…. Widzia\u0142em ich relacje\u2026 Te nazwiska cz\u0119sto wymienia\u0142. Ale kocha\u0142 przede wszystkim oper\u0119. Pierwsz\u0105 w \u017cyciu p\u0142yt\u0119 dosta\u0142em w\u0142a\u015bnie od Niego. \u201eStrzelec pot\u0119piony\u201d Francka, a na drugiej stronie \u201eUcze\u0144 czarnoksi\u0119\u017cnika\u201d. Przyni\u00f3s\u0142 t\u0119 p\u0142yt\u0119, pami\u0119tam, w pierwszy dzie\u0144 wakacji 1969 roku. Za dobre \u015bwiadectwo.<\/p>\n
\u2013 No, to teraz ju\u017c wiesz, co robi\u0107\u2026 – spojrza\u0142em, nie kryj\u0105c rado\u015bci, bo t\u0119 muzyk\u0119 s\u0142ucha\u0142em u Ksi\u0119dza Profesora kilka razy. Zwraca\u0142 uwag\u0119 na jeden fragment.<\/p>\n
– Widzisz, jak ten je\u017adziec p\u0119dzi, jak gna, jak\u2026 ucieka do przodu? Daj si\u0119 nie\u015b\u0107 tej muzyce. Nigdy jej nie s\u0142uchaj, je\u015bli czujesz, \u017ce stoisz na ziemi.<\/p>\n
Nie kry\u0142, \u017ce tak\u017ce dla niego muzyka to bajka, magia a nawet czary\u2026.<\/p>\n
– Pilnuj jej, niech ci jej nikt nie ukradnie.<\/p>\n
Dziwne, \u017ce w\u0142a\u015bnie dzi\u015b mi si\u0119 tak wyra\u017anie ta scena, ta rozmowa przypomnia\u0142a\u2026 Widz\u0119 j\u0105, patrz\u0119 na nas obu, gdy stoimy na klatce schodowej domu rodzic\u00f3w, bo poza \u015brodowymi wieczorami, Ksi\u0105dz Profesor po\u015bwi\u0119ca\u0142 mi nie wi\u0119cej jak p\u00f3\u0142 minuty! Ale warto\u015b\u0107 tego mgnienia nios\u0119 w sobie do dzi\u015b.<\/p>\n
\n
Nad morzem wszystko co by\u0142o do zrabowania \u2013 morze dzi\u015b w nocy zabra\u0142o. Nie pozostawi\u0142o \u017cadnych \u015blad\u00f3w, odcisk\u00f3w palc\u00f3w czy rybich \u0142usek. Pozamiatane. Kt\u00f3rego\u015b dnia zb\u00f3jecki \u017cywio\u0142 nie zadowoli si\u0119 \u0142upem z przedmie\u015bcia. Przyjdzie do miasta. Oczywi\u015bcie noc\u0105. W dzie\u0144 – to \u017cadna atrakcja\u2026<\/p>\n
W Korytarzu \u2013 sobotnia siesta\u2026<\/p>\n
Nie mam ochoty z nikim si\u0119 spiera\u0107, wys\u0142uchiwa\u0107 makaronowych m\u0105dro\u015bci, tych w k\u00f3\u0142ko powtarzanych, upartych i zagubionych w chmurach wieloznaczno\u015bci, jak we\u0142na w motek zwijanych.<\/p>\n
Alfred Brendel\u2026 Schubert\u2026 Sonata G-dur, Op.78\u2026 No, dobrze\u2026<\/p>\n
Nie wiem, kiedy powsta\u0142a, w jakich okoliczno\u015bciach, co mia\u0142a wyrazi\u0107\u2026 Ale odtwarzana dzi\u015b, tutaj \u2013 czy zmieni\u0142a swoje przes\u0142anie? Nastraja inaczej ni\u017c wtedy, gdy \u015bwiat us\u0142ysza\u0142 ja po raz pierwszy? Jej d\u017awi\u0119ki wpadaj\u0105 teraz w inny wymiar, zostawiaj\u0105 w nim sw\u00f3j nowy \u015blad\u2026 A przes\u0142anie, kt\u00f3re prowadzi\u0142o r\u0119k\u0119 zapisuj\u0105c\u0105 te nuty na pi\u0119ciolinii?<\/p>\n Mody mijaj\u0105, arcydzie\u0142a nie trac\u0105 blasku.<\/p>\n Muzyka rockowa. S\u0105 ludzie, miliony ludzi, kt\u00f3rzy przez lata s\u0142uchaj\u0105 tylko jednej kompozycji. Zaci\u0119li si\u0119 na jednym uderzeniu w klawisz, na akordzie, brzmieniu jednej gitary\u2026 Dla reszty \u2013 muzyka jest wulkanem smak\u00f3w. Ci s\u0105 nieprzemakalni wobec chwilowych, komercyjnych zachwyt\u00f3w. Trwaj\u0105 przy klasyce, przy kreacjach, kt\u00f3re sw\u0105 katedraln\u0105 logik\u0105 wymagaj\u0105 od s\u0142uchacza wra\u017cliwo\u015bci o specjalnej konstrukcji.<\/p>\n Ka\u017cda sonata to jakby typ charakterologiczny\u2026 Jak \u017cyciorys. Skoncentrowana na jednym instrumencie, pchana emocjami jednego interpretatora, s\u0142uchana przez jednego odbiorc\u0119\u2026 Taka transmisja dedykowana, sympatyczna, bezpo\u015brednia i jak\u017ce uzale\u017cniona od okoliczno\u015bci. Mimo up\u0142ywu czasu, idealnie nak\u0142adaj\u0105 si\u0119 na siebie te emocje z chwili ich narodzin podczas komponowania z tymi, kt\u00f3re budz\u0105 si\u0119 we wra\u017cliwo\u015bci s\u0142uchaczy p\u00f3\u017aniejszych epok. To jest magia. To budzenie\u2026.<\/p>\n Magia\u2026 Wreszcie kupi\u0142em maselniczk\u0119. Magiczna. Ca\u0142a ze szk\u0142a. Grubego, topornego, na kowadle odlewana i wyoblana. \u015awiat\u0142o tak si\u0119 w niej za\u0142amuje, tak zniekszta\u0142ca skrywan\u0105 pod kopu\u0142k\u0105 tajemnic\u0119, kt\u00f3ra jest przecie\u017c tylko zwyk\u0142ym mas\u0142em. A jawi si\u0119 jak magma i manna, jak ob\u0142ok lub para, jak bezkszta\u0142t i antyforma\u2026 Polubili\u015bmy si\u0119 od pierwszego wejrzenia. Przynajmniej ja j\u0105\u2026<\/p>\n Molto moderato e cantabile\u2026 Brendel studiuje ka\u017cdy okruch brzmienia\u2026 Idealna ilustracja dla mojej maselniczkowej fascynacji.<\/p>\n A by\u0142o tak\u2026 Stan\u0105\u0142em na progu gigantycznego sklepu. Mn\u00f3stwo ludzi, reklamy z g\u0142o\u015bnik\u00f3w, szum ruchomych schod\u00f3w, zapachy pobliskiej restauracji, bulgot ekspresu lej\u0105cego kawopodobny nap\u00f3j do tekturowej porcelany\u2026<\/p>\n – Przepraszam, gdzie kupi\u0119 maselniczk\u0119\u2026<\/p>\n M\u0142ody cz\u0142owiek z dobrze przyklejonym u\u015bmiechem jakby nie zareagowa\u0142\u2026 Powt\u00f3rzy\u0142em pytanie. Wszed\u0142 w tryb analizy. Najwy\u017cszy lewel, co najmniej z poziomu: ile to jest dwa doda\u0107 dwa\u2026.<\/p>\n – A co to jest? – zapyta\u0142\u2026<\/p>\n Na parkingu, nie mniejszym od tego sklepu, rz\u0105dzi\u0142 wiatr, uganiaj\u0105cy si\u0119 za pierwszymi kroplami zamarzaj\u0105cego deszczu. Skr\u0119ci\u0142em w boczn\u0105 uliczk\u0119. Apteka, fryzjer, cukiernia, poczta, gabinet tatua\u017cu\u2026 Raj na ziemi\u2026 Po drugiej stronie jezdni kilka stela\u017cy z towarami w koszach. Wszed\u0142em. Jedne drzwi, drugie, potem schody, wjecha\u0142em na g\u00f3r\u0119. Nieme spojrzenie w lewo, w prawo. Myd\u0142o, powid\u0142o\u2026 Nic nie potrzebowa\u0142em. Jaki\u015b obcokrajowiec przekopuj\u0105cy si\u0119 przez pierzyny, dwie emerytki rozklekotane do tego stopnia, \u017ce obie m\u00f3wi\u0142y do siebie r\u00f3wnocze\u015bnie, trzymaj\u0105c jedna drug\u0105 za przedrami\u0119 i potrz\u0105saj\u0105c rytmicznie woln\u0105 d\u0142oni\u0105. Przezroczyste sk\u00f3ry, przewodnione oczy i ta determinacja, ten mus, jakby to by\u0142y ostatnie rzeczy, kt\u00f3re mia\u0142y sobie w \u017cyciu do powiedzenia.<\/p>\n – Du\u0144ka, we\u017a no, podaj mi te bylebadyle\u2026\u00a0– us\u0142ysza\u0142em za plecami.<\/p>\n Druga ekspedientka wzi\u0119\u0142a w d\u0142onie szeleszcz\u0105cy celofan ochraniaj\u0105cy sztywne, pomalowane sprayem d\u0142ugie na ponad p\u00f3\u0142 mera strugi, takie drewniane loki, cienkie kosmyki pewnie jakiego\u015b egzotycznego drewna.<\/p>\n <\/p>\n Bylebadyle\u2026. To s\u0142owo\u2026 Jego brzmienie\u2026. A w istocie to tylko jakie\u015b stru\u017cyny, \u015bmieci, odpady, niemniej tak pi\u0119kne jak Syrinks\u2026 By\u0142o w nich wszystko i nic zrazem. To, co widzie\u0107 chcia\u0142by\u015b i tylko wyobra\u017ania owe mira\u017ce jest w stanie zmaterializowa\u0107.<\/p>\n Bylebadyle\u2026. Splecione, ba \u2013 sp\u0119tane, ale jak\u2026 w mi\u0142osnym u\u015bcisku. Sk\u0105d z kolei to skojarzenie? Ich widok zgo\u0142a winien sugerowa\u0107 zupe\u0142nie inne okre\u015blenie.<\/p>\n – B\u0142agam, nie rozdzielaj ich! \u2013 chcia\u0142em zawo\u0142a\u0107, gdy jedna z dziewcz\u0105t z obs\u0142ugi pr\u00f3bowa\u0142a rozerwa\u0107 t\u0119 mietelnic\u0119\u2026.<\/p>\n Mietel\u2026. Mietelnica! Przecie\u017c tak m\u00f3wi\u0142a\u2026 Bo\u017ce, z jak g\u0142\u0119bokiej otch\u0142ani to s\u0142owo do mnie dzi\u015b wr\u00f3ci\u0142o? Jaki sufler mi je teraz przypomnia\u0142\u2026 Ty mietelnico\u2026. Tak wyklina\u0142a. Z\u0142orzeczy\u0142a, siebie sam\u0105 od z\u0142ych emocji tym s\u0142owem uwalnia\u0142a\u2026. Jak oni si\u0119 k\u0142\u00f3cili\u2026 Trza\u015bni\u0119cie drzwiami, szybki bieg po drewnianych schodach w d\u00f3\u0142, uderzenie kolejnych, tych prowadz\u0105cych na podw\u00f3rko, do gara\u017cu. Ten przez \u015bcian\u0119 graniczy\u0142 z ch\u0142odni\u0105 sklepu mi\u0119snego, zakratowanych. I cisza\u2026. Usta mia\u0142a ci\u0105gle jeszcze wzburzone, nap\u0119cznia\u0142\u0105 krwi\u0105, pulsuj\u0105ce i nami\u0119tne nieko\u0144cz\u0105cym si\u0119 oczekiwaniem\u2026. Po chwili by\u0142y ju\u017c jak chmura, kt\u00f3ra oddzieli\u0142a nas od reszty \u015bwiata\u2026<\/p>\n \u201e- Nie rozrywaj ich, bo tylko w bukiecie maj\u0105 sens i magi\u0119!\u201d \u2013 my\u015bla\u0142em, stoj\u0105c za plecami ekspedientki, poruszaj\u0105cej si\u0119 w rytm muzyki, jaka p\u0142yn\u0119\u0142a ze sklepowego g\u0142o\u015bnika.<\/p>\n Podszed\u0142em do lady. Bylebadyle le\u017ca\u0142y tu jedne na drugich, w mu\u015blinie celofanowej haleczki, rzucone niedbale, wyj\u0119te z jakiego\u015b kartonu, sp\u0119tane ta\u015bm\u0105 klej\u0105c\u0105, z resztk\u0105 oddechu dziewczyny, kt\u00f3ra tym stolarskim wi\u00f3rom odda\u0142a swoj\u0105 zwiewno\u015b\u0107\u2026<\/p>\n Widz\u0119 j\u0105. Ma czarne w\u0142osy, brwi idealne rozbiegane, za to rz\u0119sy w ciekawo\u015bci \u015bwiata tak zapami\u0119tane, \u017ce \u017cadna nawet nie drgnie, nie mu\u015bnie drugiej, by nie przes\u0142oni\u0107 oczu zapatrzonych w \u015bwiat za si\u00f3dm\u0105 g\u00f3r\u0105, do kt\u00f3rego nigdy w \u017cyciu nie trafi. A jednak\u2026 Trzymam j\u0105 przecie\u017c w r\u0119ku, w obu d\u0142oniach, czuj\u0119 to cia\u0142o rozt\u0119sknione. Wypatrze\u0107 ca\u0142y \u015bwiat, by\u0107 wsz\u0119dzie, wype\u0142ni\u0107 nim ca\u0142\u0105 siebie.<\/p>\n Kupi\u0142em bylebadyle.<\/p>\n I wazon, i serwetk\u0119, i obrus a nawet cztery podk\u0142adki.\u00a0Nie wiem, po co? Nie potrzebuj\u0119 tego wszystkiego, ale gdybym tego nie zrobi\u0142, nie poczu\u0142aby si\u0119 u mnie od razu lepiej, jak u siebie, za tym si\u00f3dmym morzem. Ma czarne w\u0142osy, brwi jak ksi\u0119\u017cyc uformowane, oczy dyskretnie rozbiegane\u2026 Siedzimy przy stole, milczymy, napawamy si\u0119 chwil\u0105\u2026<\/p>\n Ockn\u0105\u0142em si\u0119, gdy \u0142za zatrzyma\u0142a si\u0119 na prawym szkle okular\u00f3w.\u00a0To pewnie ostatnia z wczorajszego sztormu. Spad\u0142a na celofan dzwoneczkiem kryszta\u0142u, nak\u0142adaj\u0105c go na ostatni d\u017awi\u0119k sonaty Schuberta.<\/p>\n Sonaty bylebadyle\u2026<\/p>\n![\"\"](\"https:\/\/koszur.net\/wp-content\/uploads\/2023\/02\/wozny_02_04d.jpg\")
<\/a><\/p>\n
\n
\n
\n
\n<\/a><\/p>\n
\n<\/a><\/p>\n
\n