[vc_row][vc_column]
Pierwsze wy nauciarze, <\/strong><\/span><\/p>\n pierwsze okr\u0119tniki…<\/strong><\/span><\/p>\n <\/span>[vc_empty_space][evc_flip_image image=”6483″ image_size=”large” title=”Statek szkolny „Lw\u00f3w„”]<\/div> W pierwszej paczce dosta\u0142em „co\u015b do czytania”…<\/p>\n Dlaczego t\u0119 w\u0142a\u015bnie ksi\u0105\u017ck\u0119 Ojciec wybra\u0142 z wielu, kt\u00f3re w ostatnim rzucie przywi\u00f3z\u0142 z Krzeszyc – nie wiem. Mo\u017ce szuka\u0142 czego\u015b, co w jakikolwiek spos\u00f3b mog\u0142oby nawi\u0105zywa\u0107 od mojej sytuacji? Po\u0142o\u017cy\u0142em si\u0119 po wieczornym apelu na pi\u0119trowe \u0142\u00f3\u017cko w podchor\u0105\u017cackiej sali, pe\u0142nej gwaru, tubalnych g\u0142os\u00f3w, przechwa\u0142ek i bezkompromisowych dowcip\u00f3w. Zaczynali\u015bmy rok wojskowego obowi\u0105zku. Jak za\u0142oga statku, odci\u0119ci w okresie unitarnym od reszty \u015bwiata, n\u0119kani musztr\u0105, zaj\u0119ciami z budowy dzidy bojowej czy poddawani indoktrynacji politycznej, maj\u0105cej utwierdzi\u0107 w nas niez\u0142omn\u0105 wol\u0119 obrony socjalizmu. By\u0142 rok 1977…<\/p>\n „Na morze po chleb i przygod\u0119”…<\/p>\n A ja zbiera\u0142em w\u0142a\u015bnie na malucha, uzupe\u0142nia\u0142em wk\u0142ad na mieszkanie, rozwa\u017ca\u0142em lokat\u0119 na ksi\u0105\u017ceczce PKO, \u017ceby za rok mie\u0107 tych 6-7% z zamro\u017conego kapita\u0142u – klucz do n iezale\u017cno\u015bci. Krok dalej by\u0142 ju\u017c tylko \u015bwiat, egzotyka, mo\u017ce rodzina?<\/p>\n Ten \u015bwiat… Uwiera\u0142 mnie zawsze. \u017be niby taki w zasi\u0119gu raki, a przecie\u017c nieosi\u0105galny. Nie lecia\u0142em jeszcze wtedy samolotem, nie p\u0142yn\u0105\u0142em statkiem przez otwarte morze, ale zna\u0142em Berlin, Lipsk, Drezno, Budapeszt, Prag\u0119, Leningrad… Ale to nie by\u0142 „ten” \u015bwiat, cho\u0107 wielu ludzi o odwiedzeniu tych miejsc nawet marzy\u0107 nie mog\u0142o. Ja chcia\u0142em zagubi\u0107 si\u0119 w przestrzeni, wbi\u0107 si\u0119 w ost\u0119p, zatraci\u0107 w bezkresie. G\u00f3ry, nurkowanie, noc na pla\u017cy, po\u015br\u00f3d zamieraj\u0105cego \u0142oskotu oceanicznych fal, z poczuciem, \u017ce na barkach trzymam ca\u0142y niebosk\u0142on!<\/p>\n Ale jedyny drogowskaz, jaki sta\u0142 wtedy przede mn\u0105 podpowiada\u0142: po chleb!<\/p>\n Nie wiedzia\u0142em jeszcze wtedy, \u017ce \u017cycie „za chlebem” uskrzydla i motywuje w spos\u00f3b nie daj\u0105cy si\u0119 por\u00f3wna\u0107 z jakimkolwiek marzeniem. Chleb otwiera nie tylko \u015bwiat zewn\u0119trzny, ale przede wszystkim kosmos wewn\u0119trzny. Mo\u017cna przej\u015b\u0107 przez pustyni\u0119, wdrapa\u0107 si\u0119 na \u015bcian\u0119 lodowca, ale nie ka\u017cdy pokona zw\u0105tpienie, gdy resztki si\u0142 ju\u017c dawno wygas\u0142y. Jak wiele upokorze\u0144, wyrzecze\u0144 i niekiedy godno\u015bci trzeba po\u0142o\u017cy\u0107 na szal\u0119, by zyska\u0107 prawo wst\u0119pu do \u015bwiata ludzi wolnych, spe\u0142nionych i do\u015bwiadczonych. Maj\u0105cych chleb.<\/p>\n Pozna\u0142em tych ludzi. Wpatrywa\u0142em si\u0119 w ich oczy, rejestrowa\u0142em najmniejszy gest r\u0119ki, powieki, nerwu. Nic. Nigdy, w czasie wielu godzin rozm\u00f3w, nie dostrzeg\u0142em najmniejszego \u017calu, udr\u0119ki, znoju czy minionej grozy. Wszystko to zostawili za sob\u0105. Razem z m\u0142odo\u015bci\u0105.[\/vc_column_text]<\/div><\/div>[vc_empty_space][vc_separator border_width=”3″][vc_empty_space][\/vc_column][\/vc_row][vc_row][vc_column]