{"id":3854,"date":"2020-02-29T14:06:59","date_gmt":"2020-02-29T13:06:59","guid":{"rendered":"http:\/\/koszur.net\/?page_id=3854"},"modified":"2021-11-04T21:18:57","modified_gmt":"2021-11-04T20:18:57","slug":"00-wstep","status":"publish","type":"page","link":"https:\/\/koszur.net\/index.php\/kapitan-kapitanow-2\/00-wstep\/","title":{"rendered":"00 Wst\u0119p"},"content":{"rendered":"

[vc_row][vc_column]

[evc_image_with_text image=”3858″ title=”Wst\u0119p” text=”Wydanie trzecie, internetowe, nieustannie uzupe\u0142niane”][vc_separator border_width=”3″][vc_empty_space][vc_column_text]<\/p>\n

\"Macaj \"\"<\/p>\n

<\/h1>\n

<\/h1>\n

<\/h1>\n

\u00a0<\/strong><\/p>\n

\u00a0<\/strong><\/p>\n

Pop\u0119dzany \u0142agodnymi pasatami kliper ni\u00f3s\u0142 wszystkie p\u0142otniska swych \u017cagli i cicho, z szybko\u015bci\u0105 do siedmiu w\u0119z\u0142\u00f3w \u015blizga\u0142 si\u0119 po Oceanie Atlantyckim. Pusto wok\u00f3\u0142: ani \u017cagla, ani dymku na horyzoncie. Gdzie tylko okiem rzuci\u0107, wsz\u0119dzie jedna i ta sama bezbrze\u017cna r\u00f3wnina wodna, z lekka sfalowana i grzmi\u0105ca jakim\u015b tajemniczym \u0142oskotem, obramowana ze wszystkich stron przezroczystym b\u0142\u0119kitem bezchmurnej kopu\u0142y. Powietrze jest \u0142agodne i przejrzyste, a ocean tchnie krzepi\u0105cym aromatem morza.<\/p>\n

Pusto w kr\u0105g.[1]<\/a><\/p><\/blockquote>\n

Nie, te fragmenty, znakomitych sk\u0105din\u0105d, opis\u00f3w morza dyktowanych przez rzetelne marynarskie do\u015bwiadczenie, zapewne pomija\u0142 przegl\u0105daj\u0105c strony opowie\u015bci Staniukowicza. M\u0142ody, wysoki, acz drobnej budowy, wychowanek Korpusu Kadet\u00f3w, wola\u0142 s\u0142ysze\u0107 ryk o\u0142owianej fali, \u015bwist stalowego wiatru, czu\u0107 smak heroicznego wysi\u0142ku, gdy nie bacz\u0105c na niebezpiecze\u0144stwo, ze wszystkich si\u0142 trzyma\u0142 ster swojego statku. Mo\u017ce co chwila odk\u0142ada\u0142 ksi\u0105\u017ck\u0119, by poprzez odg\u0142osy po\u0142tawskiej ulicy us\u0142ysze\u0107 pomruki Morza Czarnego? Obdarzony wszechmocn\u0105 si\u0142\u0105 wyobra\u017ani, odrywa\u0142 si\u0119 od otaczaj\u0105cej go rzeczywisto\u015bci, wpatrywa\u0142 si\u0119 w perspektyw\u0119 ulicy, w kt\u00f3r\u0105 skr\u0119ci\u0142 w\u0142a\u015bnie jego przyjaciel ubrany w mundur s\u0142uchacza uczelni morskiej. Jeszcze s\u0142ysza\u0142 jego opowie\u015bci. Chcia\u0142? Nie, on bardzo pragn\u0105\u0142, cho\u0107by na moment znale\u017a\u0107 si\u0119 tam, gdzie zap\u0142aciwszy cen\u0119 lat pracy, rygoru, t\u0119sknoty za najbli\u017cszymi, zostanie \u0142odzi\u0105 newskiego przewo\u017anika dowieziony do stalowych burt okr\u0119tu szkolnego, na red\u0119 wype\u0142nion\u0105 dziesi\u0105tkami gotowych do wyj\u015bcia w morze jednostek. Ech, ruszy\u0107 tam, gdzie Nieznane, Niezbadane, Niezwyczajne… Tam, w\u015br\u00f3d sztormowej kipieli, w stanie zatracenia \u017cyciodajnego przyci\u0105gania ziemi, gdy okr\u0119t wali si\u0119 w czelu\u015b\u0107 starego, szarego i zawsze wrogiego cz\u0142owiekowi oceanu, gdy r\u00f3wnocze\u015bnie pe\u0142zaj\u0105ce nad wod\u0105 niebo strz\u0119pami chmur d\u0142awi oddech – tam by\u0107, tam \u017cy\u0107!<\/p>\n

Korweta miota\u0142a si\u0119 na wszystkie strony i fale swobodnie przetacza\u0142y si\u0119 przez cz\u0119\u015b\u0107 dziobow\u0105. Pioruny bi\u0142y nieustannie, b\u0142yskawice przecina\u0142y ognistymi zygzakami czarne, nisko nawis\u0142e chmury, o\u015bwietlaj\u0105c rozszala\u0142y ocean, g\u00f3ry wodne i pok\u0142ad korwety ze strzaskanym w kilku miejscach nadburciem. Jednego kutra brakowa\u0142o – zmy\u0142o go z pok\u0142adu. Zdawa\u0142o si\u0119, \u017ce w\u015bciek\u0142o\u015b\u0107 sztormu dosz\u0142a do zenitu. Szarpa\u0142 korwet\u0119 usi\u0142uj\u0105c j\u0105 zniszczy\u0107, lecz okr\u0119t nie poddawa\u0142 si\u0119, wskakiwa\u0142 na grzbiety fal i zn\u00f3w z nich spada\u0142, ci\u0119\u017cko uderzaj\u0105c si\u0119 i skrzypi\u0105c, jakby j\u0119cza\u0142 z b\u00f3lu (…). W migotliwym blasku b\u0142yskawicy w niewielkiej odleg\u0142o\u015bci dojrza\u0142 sylwetk\u0119 gin\u0105cego statku, dojrza\u0142 postacie ludzkie z wyci\u0105gni\u0119tymi r\u0119koma. Mimo woli zamkn\u0105\u0142 oczy.<\/p>\n

Zn\u00f3w strzeli\u0142a b\u0142yskawica i o\u015bwietli\u0142a ocean. Statku ju\u017c nie by\u0142o.[2]<\/a><\/p><\/blockquote>\n

Pewne jest jedno. Prawdziwy marynarz nie potrafi opowiada\u0107 o sztormach, kt\u00f3rych jedynym celem i przeznaczeniem jest zmia\u017cd\u017cy\u0107 statek oraz tl\u0105ce si\u0119 za mizern\u0105 os\u0142on\u0105 burt niepokorne marynarskie \u017cycie. Marynarz nie umie te\u017c opowiada\u0107 o wspania\u0142ej \u017cegludze, gdy wiatr kr\u0119ci piruety po odbiciu si\u0119 od napi\u0119tych jego moc\u0105 bia\u0142ych p\u0142\u00f3cien. Natomiast ludziom l\u0105du obcy jest stan szcz\u0119\u015bcia, gdy cz\u0142owiek uczciwy i sprawiedliwy swobodnie \u017cegluje. Ale ci z l\u0105du sk\u0142onni s\u0105 podnie\u015b\u0107 do rangi eposu kilka banalnych nawet zda\u0144 o falach i wietrze. Podobnie oceniaj\u0105 pracownik\u00f3w morza. Natury rozwichrzone, nie daj\u0105ce si\u0119 podporz\u0105dkowa\u0107 rygorom norm etycznych, odstaj\u0105ce od og\u00f3\u0142u – oto ich zdaniem wyznaczniki oryginalno\u015bci, oto m a r y n a r z e. Nigdy, jedni i drudzy, nie spotkaj\u0105 si\u0119 w sferze czucia i rozumienia bez granic, cho\u0107by \u017cycie obok siebie sp\u0119dzili, cho\u0107by i gromad\u0119 dzieci powili.<\/p>\n

Tak by\u0142o i b\u0119dzie. Pewnie nigdy nie u\u015bwiadomimy sobie, oracze i \u017ce\u0144cy, \u017ce marynarz to cz\u0142owiek namaszczony przez Stw\u00f3rc\u0119. Lepszy od nas nie poprzez zdolno\u015b\u0107 pomniejszania \u015bwiata ogl\u0105danego nieustannie i ci\u0105gle na nowo. Bardziej spe\u0142niony przez koszmar codziennego trudu \u017cycia i pracy, w warunkach jak\u017ce odmiennych od l\u0105dowych. Bli\u017cszy Bogu, bo wype\u0142niony najpi\u0119kniejszymi z ludzkich uczu\u0107, w\u015br\u00f3d kt\u00f3rych t\u0119sknota i samotno\u015b\u0107 s\u0105 bodaj najwa\u017cniejsze.<\/p>\n

Jak pisa\u0107 o ludziach morza, jego obywatelach prawdziwych, kt\u00f3rych przedziwna si\u0142a atawizm\u00f3w zbli\u017cy\u0142a do \u017ar\u00f3de\u0142, do praoceanu – kolebki cz\u0142owieczej?<\/p>\n

Jak przebi\u0107 si\u0119 przez maskuj\u0105c\u0105 ich dusz\u0119 warstw\u0119 codziennych zdarze\u0144, zaj\u0119\u0107 i poczyna\u0144, by dotrze\u0107 do istoty, do jej wn\u0119trza prawdziwego? Jak trafi\u0107 na drog\u0119 w labiryncie, kt\u00f3ry pokona\u0142a kropla morskiej wody, zanim wpad\u0142a do krwiobiegu i tocz\u0105c si\u0119 jego kana\u0142ami, wyrze\u017abi\u0142a istot\u0119 o prawdziwie morskiej naturze? Nie uda\u0142o si\u0119 to jeszcze nikomu. Zbyt zazdro\u015bnie ocean strze\u017ce tej tajemnicy. Pozostaje zawsze niedoskona\u0142e opisywanie tego wszystkiego z zewn\u0105trz, bo to jedyny chyba spos\u00f3b, by przeczu\u0107 cho\u0107by tylko jej, duszy morskiej, tchnienie…<\/p>\n

\"dar<\/p>\n

 <\/p>\n

\u015ani\u0105 mi si\u0119 te liny, te p\u0142\u00f3tna, ta sie\u0107… \u015awiat dyskretnie pr\u00f3buje skry\u0107 si\u0119 za nimi, z nich tak\u017ce czyni jak\u017ce mizern\u0105 ochron\u0119 marynarskiej duszy… Tak, Pan B\u00f3g, je\u015bli chce zgubi\u0107 marynarza, daje mu pi\u00f3ro do r\u0119ki…<\/em><\/strong><\/p>\n

<\/a>[\/vc_column_text]<\/div><\/div>[vc_empty_space][vc_separator border_width=”3″][vc_empty_space][vc_text_separator title=”Kapitan kapitan\u00f3w – uzupe\u0142nienia i komentarze” i_icon_fontawesome=”fa fa-anchor” add_icon=”true”][vc_empty_space]\n

\n

<\/p>

    <\/ul><\/div>\n
    \n
    \n<\/fieldset>\n
    \n\t

    <\/span><\/span>\n\t<\/p>\n<\/div>\n

    \n\t

    <\/span>\n\t<\/p>\n<\/div>\n