[vc_row][vc_column]
Widujesz cz\u0142owieka, o kt\u00f3rym niewiele lub nic nie wiesz. Wcze\u015bniej nie rozmawia\u0142e\u015b z nim, cho\u0107 wiele razy mijali\u015bcie si\u0119 na ulicy, jechali\u015bcie tym samym poci\u0105giem, czytali\u015bcie t\u0119 sam\u0105 ksi\u0105\u017ck\u0119 wyj\u0119t\u0105 z p\u00f3\u0142ki pobliskiej biblioteki.<\/p>\n
M\u00f3wi si\u0119 te\u017c, \u017ce ka\u017cdy cz\u0142owiek jest inny. (Inny, czyli \u2013 jaki?). Ale z wieloma czujesz siln\u0105 wi\u0119\u017a, a od kolejnych wolisz, by dzieli\u0142a ci\u0119 przynajmniej szeroko\u015b\u0107 ulicy.<\/p>\n
I wreszcie tw\u00f3j \u015bwiat najbli\u017cszych\u2026 Syn, \u017cona, ojciec\u2026 M\u00f3wisz \u2013 kocham, s\u0105 mi bliscy, t\u0119skni\u0119, ch\u0119tnie wracam\u2026<\/p>\n
Ale bywa te\u017c tak, \u017ce los krzy\u017cuje twe drogi z cz\u0142owiekim z odleg\u0142ego kra\u0144ca \u015bwiata…<\/p>\n
Stanis\u0142awa Wojciechowskiego<\/strong>, tak jak innych bohater\u00f3w moich radiowych i prasowych opowie\u015bci szuka\u0142em w \u015bwiecie. Nie pami\u0119tam, ale pewnie w jednym z karton\u00f3w jest ten list pierwszy, ta odpowied\u017a: pe\u0142na sympatii i gotowo\u015bci udzielenia informacji o Szkole Morskiej w Tczewie, o \u201eLwowie\u201d, o rejsach, planach, marzeniach, o sobie, a wreszcie o najbardziej intymnych my\u015blach, o troskach, rado\u015bciach i z w\u0105tpieniach. Ka\u017cde spotkanie – intensywne i emocjonalne. Oni chcieli, musieli opowiedzie\u0107 mi wszystko, ja – nie chcia\u0142em pozwoli\u0107 im na zatajenie, puszczenie cho\u0107by gestu czy g\u0142\u0119bokiego spojrzenia w oczy… Jak dwoje nurk\u00f3w wyskakuj\u0105cych na sekund\u0119 ponad powierzchni\u0119 wody by wch\u0142on\u0105\u0107 jak najwi\u0119cej powietrza, niezb\u0119dnego do \u017ceglowania po\u015br\u00f3d tajemnic podmorskiego \u015bwiata skrywanych tajemnic, my\u015bli i plan\u00f3w…<\/p>\n Poczta zaczyna nosi\u0107 listy coraz cz\u0119\u015bciej. Z niecierpliwo\u015bci\u0105 odlicza si\u0119 dni do kolejnego, jednego w ci\u0105gu roku spotkania w Ciechocinku lub w Szczecinie. Na wyjazd do Kanady w tamtych czasach w\u0142a\u015bciwie nie mog\u0142em marzy\u0107. Nawet gdyby jakim\u015b cudem mia\u0142 cz\u0142owiek pieni\u0105dze na bilet, to nieosi\u0105galnym by\u0142 paszport, wiza. I te pytania: po co, sk\u0105d, a kto to, w jakim celu, \u017ceby co z tym zrobi\u0107\u2026 Albo \u2013 po prostu \u2013 dostawa\u0142o si\u0119 odmow\u0119 wydania paszportu.<\/p>\n Kt\u00f3rego\u015b lata od rana nagrywa\u0142em wspomnienia pana Stanis\u0142awa. Przysz\u0142a pora obiadu. M\u00f3j syn, mo\u017ce dwu, mo\u017ce trzylatek \u2013 nie dawa\u0142 za wygran\u0105. Siedzia\u0142 pod drzwiami mojego pokoju, czeka\u0142, przyciska\u0142 nos i policzek do matowej szyby w drzwiach, kt\u00f3rych nie wolno mu by\u0142o otworzy\u0107\u2026<\/p>\n Pan Stanis\u0142aw uchyli\u0142 drzwi. Piotru\u015b zaskoczony, \u017ce to nie ojciec, a jaka\u015b nowa twarz pojawi\u0142a si\u0119 tak niespodziewanie \u2013 potrzebowa\u0142 trzy, cztery sekundy by zapyta\u0107, a w\u0142a\u015bciwie za\u017c\u0105da\u0107:<\/p>\n – Appa?<\/p>\n Siedz\u0105c na ramieniu Go\u015bcia, w ca\u0142kowitym bezruchu, wpatrywa\u0142 si\u0119 w u\u015bmiechaj\u0105ce si\u0119 do niego oczy. W pewnej chwili zarzuci\u0142 r\u0105czki na szyj\u0119 pana Stanis\u0142awa i mocno si\u0119 przytuli\u0142. W jednej z nich trzyma\u0142 jak\u0105\u015b zabawk\u0119. Nie bacz\u0105c na okoliczno\u015bci, zacz\u0105\u0142 niezwykle ekspresywnie, ofensywnie i z pe\u0142nym zaanga\u017cowaniem co\u015b t\u0142umaczy\u0107, obja\u015bnia\u0107, pokazywa\u0107.<\/p>\n Pan Stanis\u0142aw, tak\u017ce najwyra\u017aniej uszcz\u0119\u015bliwiony takim powitaniem, przysiad\u0142 na kanapce z Piotrusiem na r\u0119ku. Wys\u0142ucha\u0142 opowie\u015bci malca, nie spuszczaj\u0105c wzroku z jego twarzy.<\/p>\n Piotru\u015b sko\u0144czy\u0142 opowie\u015b\u0107, wyci\u0105gn\u0105\u0142 r\u0105czk\u0119 z zabawk\u0105 i poda\u0142 j\u0105 panu Stanis\u0142awowi. Ten wzi\u0105\u0142 grzechotk\u0119 czy cokolwiek to by\u0142o. Na twarzy go\u015bcia dostrzeg\u0142em wypieki a w oczach skry emocji i wzruszenia.<\/p>\n Pietrucha zsun\u0105\u0142 si\u0119 z kolan nowej postaci w jego \u017cyciu i pobieg\u0142 w stron\u0119 kuchni. Obejrza\u0142 si\u0119 i zawo\u0142a\u0142:<\/p>\n – Appa!<\/p>\n Nieustannie pracuj\u0119 nad rozszyfrowaniem znaczenia tego s\u0142owa. Kiedy dzi\u015b patrz\u0119 na Piotrowego Ola – my\u015bl\u0119, \u017ce jestem ju\u017c blisko pe\u0142nego zrozumienia sensu tego okrzyku.<\/div><\/div><\/div><\/div><\/div><\/div>[\/vc_column][\/vc_row][vc_row][vc_column]